مقايسه اثربخشي بسته‌ي ارتباطي والد-كودك با درمان تعامل والد-كودك بر اختلالات عاطفي و رفتاري و استواري كودكان با اختلال كم‌توجهي بيش‌فعالي: مطالعه موردي

هدف از پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي بسته‌ي ارتباطي والد-كودك با درمان تعامل والد-كودك بر اختلالات عاطفي و رفتاري و استواري كودكان با اختلال كم‌توجهي بيش‌فعالي ٦ تا ١٢ سال بود كه به روش نيمه‌تجربي با طرح تك‌آزمودني انجام شد. در اين پژوهش 12 بار اندازه‌گيري (4 ‌بار به عنوان خط پايه، 4 بار طي درمان و 4 ‌بار نيز در مرحله‌ي پيگيري) صورت گرفت. از بين مادران داراي كودك 6 تا 12 سال با اختلال كم‌توجهي بيش‌فعالي مراجعه كننده به مراكز بهداشت شهر اصفهان در سال 1398 به همراه كودكانشان، 6 مادر-كودك (12 نفر) به شيوه دردسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه بسته ارتباطي والد-كودك و درمان تعاملي والد-كودك جايگزين شدند. ابزار پژوهش شامل سياهه رفتاري كودك آخنباخ (EBPL) و مقياس پايداري و پشتكار كودكان (PS) بود. براي گروه اول به مدت 11 جلسه بسته ارتباطي والد-كودك و براي گروه دوم 12 جلسه درمان تعامل والد-كودك اجرا شد. در اين پژوهش از ضرايب تأثير داده‌ها استفاده شد و فراز و فرود متغير وابسته‌، پايه‌ي داوري ميزان تغيير به شمار رفت. همچنين، داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-22 تحليل شدند. يافته ها نشان داد بسته ارتباطي والد-كودك و درمان تعاملي والد-كودك بر اختلالات دروني‌سازي و بروني‌سازي كودكان با اختلال كم‌توجهي بيش‌فعالي ٦ تا ١٢ سال اثر نداشتند؛ ليكن بسته ارتباطي والد-كودك و درمان تعاملي والد-كودك بر استواري كودكان با اختلال كم‌توجهي بيش‌فعالي ٦ تا ١٢ سال تأثير داشته‌اند. بر اساس نتايج تنها بسته ارتباطي والد-كودك داراي اثرات پايدار بوده است. بنابراين، بسته ارتباطي والد-كودك مي‌تواند نقش مهمي را در بهبودي پايدار استواري در كودكان با اختلال كم‌توجهي بيش‌فعالي ٦ تا ١٢ سال ايفا كند.