اثربخشي برنامۀ آموزش حل مسئله خانواده‌محور بر تعاملات ارتباطي دانش‌آموزان آهسته گام با نشانگان داون

پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير مداخلۀ حل مسئله خانواده محور بر تعاملات ارتباطي دانش آموزان آهسته گام با نشانگان داون انجام شد. اين پژوهش شبه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون- پيگيري با گروه گواه بود. جامعۀ آماري شامل 67 نفر دانش آموزان دختر و پسر آهسته گام با نشانگان داون شهر كرمانشاه در سال تحصيلي 1401ـ1400 بودند كه 30 دانش آموزان آهسته گام با نشانگان داون (15 دختر و 15 پسر) با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و با انتساب تصادفي در دو گروه آزمايشي (15 نفر) و گواه (15 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايش 15 جلسه يك ساعته در كارگاه من مي توانم مسئله ام را حل كنم (ICPS) شركت كردند و گروه گواه هيچ آموزشي دريافت نكردند. براي جمع آوري اطلاعات از مقياس مهارت هاي اجتماعي ماتسون (MESSY) (1983) استفاده گرديد. تحليل داده ها توسط نسخه 24 نرم افزار SPSS و با استفاده از روش اندازه گيري مكرر انجام گرديد. نتايج نشان داد، در گروه آزمايش، بين نمرات پيش‌آزمون- پس‌آزمون در زيرمقياس‌هاي مهارت هاي اجتماعي، رفتار غيراجتماعي، پرخاشگري و رفتار تكانشي و رابطه با همسالان تفاوت معناداري وجود داشت (0/001=P) و بين نمرات پس آزمون- پيگيري تفاوت معناداري مشاهده نگرديد كه نشان دهنده پايداري تأثير است. در مؤلفه اطمينان زياد به خود و برتري طلبي عليرغم افزايش نمره ميانگين تفاوت معناداري در مراحل مشاهده نگرديد. با توجه به تأثير مداخله حل مسئله خانواده محور، كاربست اين برنامه آموزشي در محيط خانه و مدرسه براي والدين، مربيان و دانش آموزان آهسته گام با نشانگان داون از اهميت فراواني برخوردار است.