بررسي و تحليل سازمان فضايي منطقه كلان شهري تهران با استفاده از جريان فضايي سفرها

در ادبيات نوين برنامه ريزي منطقه اي الگوي سازمان فضايي مناطق هرچه بيشتر تحت تأثير تعاملات ميان سكونت گاه هاست، اين امر باعث شكل گيري پيوندهايي ميان كانون ها مي شود و در صورت هدايت صحيح روند سازمان يابي فضا مي تواند به يكپارچگي فضايي-عملكردي منطقه بيانجامد. براساس مستندات طرح هاي فرادست نيروهاي مركز گرا به سمت كلان شهر تهران، سيل عظيم نيروهاي كار و جريان افراد با هدف برخورداري از خدمات و تسهيلات برتر متمركز شده در تهران، سازمان فضايي نامتعادلي را تداعي مي نمايد. اين پژوهش با بهره‌گيري از روش بررسي و تحليل جريان سفرها (تعداد مسافران جابه جاشده بين شهرهاي منطقه كلان شهري تهران)، الگوي حاكم بر سازمان فضايي منطقه كلانشهري تهران بازشناسي و روند تحولات آن بررسي شود. نتايج نشان مي دهد به موازات كاهش سهم تمركز جريان سفرها از كلان شهر تهران، نقش شهرهاي پيراموني در نظام اسكان و فعاليت در منطقه افزايش يافته و  الگوي سازمان فضايي منطقه كلان شهري تهران در طي دوره مورد بررسي (1375-1390) از يك الگوي متمركز با تسلط شهر تهران به تدريج به يك حوزه گسترده با مراكز جمعيتي و عملكردي متعدد تكوين يافته است. تحليل هاي شبكه جريان سفرها گرايش به سوي الگوي متعادل تر در پراكنش فعاليت ها در منطقه و افزايش مراكز سطح دو را بيان مي كنند.