اعتبار معرفت‌شناختي نظريه معرفت قدسي سنت‌گرايان در محك صدق و توجيه

سنت‌گرايان با ديدگاهي سلبي نسبت به معرفت‌شناسي مدرن پسادكارتي، صحبت از معرفتي كرده‌اند كه داراي صبغه‌اي مابعدالطبيعي و ناظر به مراتب مختلف وجود است. آنها با حكم به عدم كفايت تجربه و استدلال كه محور معرفت‌شناسي پسارنسانس هستند، منبع اصلي معرفت و دست‌يابي به حقيقت را عقل شهودي مي‌انگارند. شهودگرايي در سنت‌گرايي، در حد روش باقي نمي‌ماند و به نظر مي‌رسد با نوعي تحول پارادايم مواجه‌ايم كه مي‌كوشد انگاره‌هاي ديگر را تغيير دهد. مسئله اين مقاله آن است معرفت قدسي چه نسبتي با معرفت و دو ركن جدايي‌ناپذير آن، يعني صدق و توجيه دارد؟ آيا اساساً امكان تحقق معرفت قدسي وجود دارد؟ در پاسخ به اين پرسش‌ها، ابتدا به تحليل اركان معرفت قدسي و نسبت آن با معرفت پرداخت. اشتراك لفظ و خلط مفهوم و مصداق در كابرد واژه حق، محدوديت و انتقال‌ناپذيري شهود، نامتعارف بودن، تفسيرپذيري و عدم وحدت تجارب شهودي از انتقادات معرفت‌شناختي وارد بر معرفت قدسي هستند. همچنين تحقق‌پذيري اين معرفت در جهان مدرن واقع‌گرايانه به‌نظر نمي‌رسد.