اثربخشي آموزش تحليل رفتار متقابل بر استرس والدگري مادران و پذيرش والديني كودكان تيزهوش پرخاشگر

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش تحليل رفتار متقابل بر استرس والدگري مادران و پذيرش والديني كودكان تيزهوش پرخاشگر بود. روش: روش پژوهش حاضر شبه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كودكان پسر تيزهوش پرخاشگر 12-8 سال در شهر تهران در سال 1400 بود كه 30 كودك با روش نمونه‌گيري غير‌تصادفي هدفمند انتخاب شدند و مادران آن‌ها در گروه‌هاي آزمايش (15 نفر) و گواه (15 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايش، مداخله تحليل رفتار متقابل را طي 8 جلسه 120 دقيقه‌اي دريافت كردند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه استرس والدگري (آبيدين 1990) و پرسشنامه طرد- پذيرش والدين (رونر 2007) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس چند‌متغيره تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه مداخله تحليل رفتار متقابل در كاهش استرس والدگري مادران و افزايش پذيرش والديني كودكان تيزهوش پرخاشگر تأثير داشته است. همچنين نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه ميزان تأثير آموزش تحليل رفتار متقابل بر استرس والدگري (10/33=F) و پذيرش والديني (34/50=F) معنادار بوده است (0/05 P).نتيجه‌گيري: بر‌اساس يافته‌هاي حاصل از اين پژوهش مي‌توان گفت آموزش تحليل رفتار متقابل از طريق شناخت ارزش‌هاي وجودي و بهبود ارتباطات بين‌فردي منجر به كاهش استرس والدگري و افزايش پذيرش والديني كودكان تيزهوش پرخاشگر مي‌شود.