اثربخشي رويكرد خودشفابخشي بر تحريف‌هاي شناختي و بخشودگي بين فردي زنان دچار پريشاني روان‌شناختي

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي رويكرد خودشفابخشي بر تحريف‌هاي شناختي و بخشودگي بين فردي زنان دچار پريشاني روان‌شناختي بود. روش پژوهش‌: اين پژوهش يك مطالعه‌ي نيمه‌آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه گواه بود كه بر روي زنان مراجعه كننده به مركز مشاوره آموزش و پرورش ناحيه دو شهر اصفهان در نيمسال دوم سال 1399 انجام شد كه پس از غربالگري با استفاده از پرسشنامه‌ پريشاني روانشناختي (كسلر، ۲۰۰۲)، 40 زن انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايشي و گواه (هر گروه 20 زن) كارندي شدند. ابزارهاي پژوهش تحريف‌هاي شناختي حمام‌چي و بويوك (2004) و بخشودگي بين فردي احتشام‌زاده (۱۳۸۹) بود. گروه آزمايش چهارده جلسه 90 دقيقه‌اي آموزش خودشفابخشي لويد و جانسون (2014) را دريافت و گروه گواه هيچ‌گونه آموزش و شبه مداخله را دريافت نكردند. داده‌ها با استفاده از آزمون واريانس اندازه گيري مكرر در نرم افزار SPSS نسخه 25 تحليل شد. يافته‌ها: نتايج اين مطالعه، نشان داد كه رويكرد خودشفابخشي بر تحريف‌هاي شناختي (P=0/05 ،F=3/20) و بخشودگي (P=0/01 ،F=11/14) زنان دچار پريشاني روان‌شناختي در مرحله پس ازمون موثر بود و اثرات مداخله در طول زمان ثابت باقي مانده است (0/001 p). نتيجه‌گيري: با توجه به اثربخشي خودشفابخشي در ارتقاي سلامت روان زنان با پريشاني روان‌شناختي و افزايش بخشودگي در كنار كاهش تحريف‌هاي شناختي، توجه به اين نوع آموزش به خانواده‌ها پيشنهاد مي‌شود و مي توان از آن به عنوان يك روش آموزشي مؤثر در بهبود سلامت رواني و سبك زندگي زنان با پريشاني روان شناختي سود جست.