الگوي شناخت و تحليل شبكه‌‌هاي اجتماعي با تأكيد بر كاركرد رسانه اي

شبكه هاي اجتماعي، شكل اجتماعي نويني از ارتباطات را به وجود آورده است كه در عين توده اي بودن، به صورت انفرادي توليد و دريافت گرديده و تأثيرگذار است. با وجود ارتباط وثيق و عميق بين توليد كننده پيام و دريافت كننده(مخاطب) آن در شبكه هاي اجتماعي، چارچوب و الگوي خاص و مشخصي براي تحليل و تبيين رابطه ميان اين دو وجود ندارد؛ از اين رو، پژوهش حاضر با طرح اين پرسش كه چه ارتباطي ميان شبكه هاي اجتماعي و استراتژي رسانه اي وجود دارد، تلاش كرده‌است تا ضمن ارائه يك الگوي تحليلي در اين زمينه، چارچوب روش‌شناختي مشخصي را براي شناخت و تحليل شبكه هاي اجتماعي و كاركرد آن در رسانه ارائه نمايد. فرضيه‌ اصلي پژوهش حاضر اين است كه شبكه هاي اجتماعي، يك بازيگر ورودي و نهاده نظام راهبري و تدوين استراتژي رسانه اي آن محسوب مي‌شود. اين ورودي در فرآيند ادراك محيطي و دريافتي كه تصميم‌سازان از داده‌هاي شبكه هاي اجتماعي دارند، پردازش شده و خروجي آن با نگاه به جهت‌ساز‌هاي راهبردي و در قالب روند ها و پيامدهاي شناخته‌شد‌ه‌اي همچون استراتژي رسانه اي بروز و ظهور مي‌يابد.