اثربخشي طرحواره درماني بر طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه، تنظيم هيجاني و دوز مصرف در معتادان با درمان نگهدارنده با متادون

هدف: مدل طرحواره‌ درماني بر نقش طرحواره هاي ناسازگار اوليه، راهبردهاي تنظيم هيجان و دوز مصرف تأكيد زيادي دارد. اين مطالعه با هدف بررسي اثربخشي طرحواره درماني بر طرحواره هاي ناسازگار اوليه، تنظيم هيجاني و دوز مصرف در بيماران با درمان نگهدارنده با متادون بود.روش: طرح پژوهش حاضر از نوع طرح‌هاي نيمه آزمايشي و با پيش‌آزمون - پس آزمون بود. جامعه مورد مطالعه شامل 44 نفر از بيماران تحت درمان با متادون كه در سال‌هاي 99-1398 به كلينك هاي ترك اعتياد منطقه 10 تهران مراجعه كرده بودند، شامل مي شود. تعيين نمونه به روش نمونه گيري در دسترس انجام شد و در نهايت 22 نفر براي گروه آزمايش و 22 نفر براي گروه كنترل گمارش تصادفي شدند. جلسات درماني شامل 12 جلسه 90 دقيقه‌اي به مدت دو هفته بود. از پرسشنامه‌هاي مقياس طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه  و مقياس دشواري تنظيم هيجان براي جمع آوري اطلاعات استفاده شد. تحليل داده هاي به‌دست‌آمده با تحليل كوواريانس چند متغيري مورد تحليل قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه تفاوت معني داري بين سه متغير طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه، تنظيم هيجاني و دوز مصرف متادون در گروه تحت درمان با پروتكل طرحواره درماني با گروه كنترل وجود دارد. نتيجه‌: طرحواره درماني به دليل تأكيد بر باورها و راهبردهاي فرد در ارتباط با هيجان هاي شخصي خود مي‌تواند به‌عنوان يك  روش مداخله‌اي تأثيرگذار براي طرحواره هاي ناسازگار اوليه، تنظيم هيجان و دوز مصرفي متادون مورد استفاده قرار گيرد. پيشنهاد مي گردد كه مشاوران و روان‌درمانگران، كارگاه هاي طرحواره درماني كه منجر به بهبود مسائل روان‌شناختي مرتبط با آن مي شود، برگزار نمايند.