ارزيابي نقش تقسيمات كشوري در اجراي برنامه‌هاي آمايش سرزمين استان آذربايجان غربي

هر حكومتي جهت قلمرو سازي و اداره بهتر قلمرو خود به سازمان‌دهي مناسب سياسي فضا اقدام مي‌كند؛ سازمان‌دهي سياسي فضاي هر كشور، در قالب تقسيمات كشوري به اجرا درمي‌آيد. هدف از اين پژوهش بررسي و تحليل كاركرد تقسيمات كشوري درروند اجراي برنامه‌هاي آمايش سرزمين استان آذربايجان غربي است. روش تحقيق توصيفي تحليلي و كاربردي است و جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از مدل تحليل ساختاري جهت تحليل عاملي تاييدي استفاده شده است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه پايگاه اطلاعاتي براي تدوين برنامه‌هاي آمايش سرزمين با اثر مثبت و مستقيم 0.74، تقسيمات كشوري به‌عنوان مبنا و بستر براي برنامه‌هاي آمايش سرزمين با اثر مثبت و مستقيم 0.79، تأمين‌كننده منابع و ظرفيت‌هاي تدوين و اجراي برنامه‌ها آمايش سرزمين با اثر مثبت و مستقيم 0.84 كه مولفه تامين كننده منابع اثر بيشتري بر روي برنامه‌هاي آمايشي استان داشته است. همچنين شاخص‌هاي دقت و اعتماد پذيري به اطلاعات توليدي از پهنه سرزميني استان و ناحيه‌بندي در داخل استان بر مبناي معيارهاي رسمي با امتياز مستقيم 0.72 و گويه اطلاعات جامع سرزميني مطابق با تقسيمات استاني كنوني با امتياز و ضريب مستقيم 0.68 بيشترين تاثير را داشته‌اند. در داخل شاخصه‌هاي تأمين‌كننده منابع و ظرفيت‌هاي برنامه‌هاي آمايش، شاخص‌هاي ظرفيت سازماني مديريت تقسيمات اداري - سياسي استان (استاندار، فرمانداران، بخشداران) جهت مديريت برنامه‌هاي توسعه‌اي استان با امتياز و تاثير مستقيم 0.76، بيشترين تاثير را بر اجراي برنامه‌هاي آمايش سرزمين استان داشته است زيرا اين ظرفيت‌هاي سازماني و اداري هستند كه مسئوليت اجراي برنامه‌هاي آمايشي را بر عهده دارند.