اثر تمرين مقاومتي با شدت زياد و متوسط بر بيان ژن AMPK, PGC-1α, TFAM و سيتوكروم ث ميوسيت‌هاي قلبي موش‌هاي صحرايي سالمند

زمينه و هدف: بيماري‌هاي قلبي‌ عروقي از دلايل اصلي مرگ و مير در سالمندان مي باشند. سيگنالينگ بيوژنز ميتوكندري نقش مهمي در تعادل انرژي قلبي عروق دارد. هدف اين پژوهش بررسي اثر تمرين مقاومتي با شدت زياد و متوسط بر بيان ژن برخي از مولكول هاي سيگنالينگ ميتوكندري شامل TFAM، PGC-1α ، AMPK، و سيتوكروم ث قلب موش‌هاي صحرايي سالمند بود. روش ها: 25 سر موش صحرايي نر سالمند 23 ماهه نژاد ويستار داراي ميانگين وزني 437 گرم به صورت تصادفي به سه گروه، تمرين مقاومتي با شدت متوسط (9 سر)، شدت زياد ( 8 سر) و كنترل ( 8 سر) تقسيم شدند. تمرينات مقاومتي 5 روز در هفته براي 8 هفته و شامل بالا رفتن از نردبان با شدت زياد (80% حداكثر ظرفيت حمل ارادي) و شدت متوسط (60% حداكثر ظرفيت حمل ارادي) اجرا شد. 72 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني، ميزان بيان ژن ها در قلب به روش واكنش زنجيره‏اي پليمراز كمي در زمان واقعي اندازه گيري شد. براي مقايسه گروه‏‌ها از آزمون تحليل واريانس يك طرفه و آزمون تعقيبي توكي در سطح معناداري 0/05 p استفاده شد. يافته ها: بيان  PGC-1αدر هر دو گروه تمريني نسبت به گروه كنترل افزايش معني داري يافت (0/05 p ). بيان سيتوكروم ث در گروه تمرين مقاومتي با شدت متوسط نسبت به گروه كنترل افزايش معني‌ داري يافت (0/05 p). در ميزان بيان ديگر فاكتورها بين گروه‏ها تفاوت معني‏‌داري مشاهده نشد (0/05 p ). نتيجه گيري: ﺗﻤرينات مقاومتي با شدت زياد و متوسط موجب افزايش بيان PGC-1α، و تمرين مقاومتي با شدت متوسط موجب افزايش بيان سيتوكروم ث در سلول‏هاي قلبي موش‏هاي سالمند مي گردد. اين اثرات مي تواند در بهبود تعادل انرژي سلول هاي قلبي در سالمندان مفيد باشد.