تعديل اثرات استرس مزمن از طريق افزايش فعاليت سيستم آدرنرژيك

زمينه و هدف: سيستم نورآدرنرژيك در بروز رفتارهاي مرتبط با استرس و اضطراب دخيل است. مسيرهاي عصبي استرس و سيستم نورآدرنرژيك در هيپوكمپ اثرگذاري دوطرفه بر يكديگر دارند. لذا، در اين مطالعه به بررسي اثر فعال‌سازي سيستم نورآدرنرژيك بر اضطراب و يادگيري در شرايط استرس پرداخته مي‌ شود. روش‌كار: به موش هاي نر بالغ با وزن230-180 نژاد ويستار، استرس مقيدكننده به صورت حاد (3 روز) يا مزمن (21 روز) داده شد. يوهمبين با دوز 2 ميلي گرم/كيلوگرم (تجويز داخل صفاقي) جهت فعالسازي سيستم نورآدرنرژيك تزريق گرديد. پس از 24 ساعت از آخرين جلسه استرس، يادگيري اجتماعي و سپس اضطراب و رفتار جستجوگرانه و تشخيص شئ جديد در حيوانات بررسي گرديد. يافته ها: ميزان همجواري با موش آشنا (غريبه 1) نسبت به كنترل در اثر استرس حاد (0.01  p ) و مزمن (0.001  p ) كاهش و با موش غريبه (غريبه 2) افزايش يافت. زمان حضور در بازوي باز ماز بعلاوه مرتفع در اثر استرس حاد و مزمن و تجويز يوهمبين نسبت به كنترل كاهش (0.001  p ) و در بازوي بسته (0.001  p ) افزايش پيدا كرد. ميزان بي‌حركتي در آزمون زمينه باز در اثر استرس حاد (0.01  p ) و مزمن (0.001  p ) افزايش يافت، درحالي كه بدنبال تجويز يوهمبين در گروه استرس مزمن كاهش (0.001 p ) يافت. زمان گذرانده شده با شئ آشنا در اثر استرس مزمن افزايش (0.001 p ) و در شرايط استرس حاد و تجويز يوهمبين كاهش (0.001 p ) يافت. نتيجه گيري: اين مطالعه نشان داد كه افزايش فعاليت سيستم نورآدرنرژيك باعث تعديل اثرات استرس مزمن مي‌ گردد، كه حاكي ازهمكاري احتمالي سيستم گلوكوكورتيكوئيدي و آدرنرژيك مي باشد.