امتناع سياست در پروژه فكري هانري كربن

هانري كربن در تداوم پروژه فكري خود كه از جمله با الهام از مارتين هايدگر آغاز كرده بود، به حكمت و فلسفه اسلام مخصوصاً تشيع در ايران توجه نموده و در اين مسير افزون بر پي گيري دغدغه هاي هستي شناسانه خويش، در احياء و شناساندن منابع مربوطه و تفسير و تأويل آنها همت بسياري به خرج داد. تمركز كربن بر وجوه رمزگونه و تأويل باطني معارف اشراقي، سبب برجستگي وجوه معنوي خاصي از جمله عالم مثال و فراتاريخيت در انديشه وي گرديد. در عين حال كربن با ردّ هرگونه وابستگي آموزه­هاي حكمي و عرفاني با امور اجتماعي و سياسي، عملاً موضعي سلبي و حتي انكاري درباره سياست اتخاذ مي كند. اهتمام وي نه تنها بر وجوه غير سياسي است، بلكه در موارد متعددي به ناديده گرفتن همبستگي هاي سياسي ناگزير در اين سنت فكري كه در تاريخ نمودار گرديده، مي پردازد و لذا سياست در منظومه وي موقعيتي تبعي، فرعي و حاشيه اي مي يابد به گونه اي كه ضرورت و تطابقي بين موفقيت سياسي و شكوفايي مضامين و مفاهيم معنوي قائل نيست. در كل كربن به رغم توجه به رويكرد پديدارشناسي، در عمل از به رسميت شناختن بخشي از آموزه هاي ايراني و شيعي آن گونه كه در امور اجتماعي و سياسي پديدار گرديده است، اجتناب مي ورزد.