شناسايي موانع توسعه صنعت ورزش ايران

مقدمه و هدف: كاهش مشاركت عمومي در بسياري از رشته‌هاي ورزشي به دليل مسائلي مانند فشارهاي اقتصادي، سياسي و اجتماعي، توسعه ورزش را تبديل به فرآيندي برنامه‌ريزي شده و از بالا به پايين كرده است تا رشد و پايداري مشاركت ورزشي را از طريق تحت تأثير قرار دادن كيفيت و تنوع برنامه‌هاي ارائه شده براي همه افراد جامعه با هر سطح ورزشي، بالا ببرد. از آنجا كه رفع موانع توسعه ورزش يكي از گام‌هاي اصلي و آغازين تحقق آن بشمار مي‌رود، هدف تحقيق حاضر شناسايي موانعي است كه در مسير فرآيند توسعه صنعت ورزش كشور وجود دارد. روش‌شناسي: در اين پژوهش از روش تحقيق كيفي تحليل تم استفاده شد. براي گردآوري اطلاعات از نمونه‌گيري گلوله‌ برفي و مصاحبه‌هاي نيمه ساختاريافته با 16 نفر از نخبگان آگاه به موضوع استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها بر اساس مراحل شش‌گانه تحليل تم با رويكرد كلارك و براون (2006)، انجام شد. يافته‌ها: بر اساس نتايج حاصله، موانع توسعه ورزش در قالب 42 تم فرعي و 8 تم اصلي شامل: موانع فرهنگي، اقتصادي، سياسي، سيستمي- انساني، مديريتي، زيرساختي، تكنولوژيكي و موانع رسانه‌اي استخراج و تبيين شد. نتيجه‌گيري: دقت نظر در موانع به دست آمده گوياي اين مطلب است كه بخشي از اين موانع مانند فرهنگي، اقتصادي و سياسي موانع زمينه‌اي هستند كه بسترساز موانع ديگر محسوب مي شوند. بنابراين در رفع موانع توسعه ورزش كشور بايد نگاهي دقيق‌تر بر موانعي داشت كه در حكم لايه‌هاي زيرين و تغذيه كننده موانع ديگر هستند.