شناخت تأثير بي‌هنجاري با تأكيد بر سه بُعد (بي‌معنايي، بي‌اعتمادي، بي‌قدرتي) بر بي‌تفاوتي اجتماعي (مورد مطالعه: دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مركز و تهران شمال در سال تحصيلي 1401- 1400)

در مطالعات اجتماعي از مفهومي چون بي‌تفاوتي به عنوان يكي از آسيب‌هاي مهم در روابط انساني، مانعي براي رسيدن به توسعه و از عوارض شهرنشيني در عصر جديد ياد شده است و بروز چنين پديده‌اي به ويژه در نسل جوان دانشگاهي مسأله‌اي است كه مي‌تواند به پويايي و نشاط جامعه صدمه وارد كند. از اين رو بررسي اين مسأله در يك منطقه يا شهر مي‌تواند به روشن شدن آن كمك كند و از اين‌رو از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. هدف اين پژوهش شناخت تأثير بي‌هنجاري با تأكيد بر سه بُعد (بي‌معنايي، بي‌اعتمادي و بي‌قدرتي) بر بي‌تفاوتي اجتماعي است. جامعه مورد مطالعه دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مركز و تهران شمال است. روش مورد استفاده پيمايش و ابزار جمع‌آوري داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته است. يافته‌ها نشان دادند كه؛ ميزان بي‌معنايي با مقدار همبستگي (0.267=r)، بي‌اعتمادي با مقدار همبستگي (0.245=r) و بي‌قدرتي با مقدار همبستگي (0.397=r) است و با توجه به نتايج همبستگي ميان متغيرهاي تحقيق مشاهده شد كه رابطه مثبت و معناداري بين ابعاد سه‌گانه بي‌هنجاري اجتماعي با بي‌تفاوتي اجتماعي دانشجويان وجود دارد. به عبارت ديگر، هرچه ميزان ابعاد سه‌گانه بي‌هنجاري اجتماعي بالاتر باشد، بي‌تفاوتي اجتماعي دانشجويان افزايش مي‌يابد.