هوش مصنوعي و دورنماي آينده‌پژوهي راهبردي دانشگاه در ايران: تحليل اهداف و بازيگران

تحقق آرمان‌ها و چشم‌اندازهاي ملي نيازمند در اختيار داشتن امكان‌ها و توانمندي‌هايي است كه با تغييرات آينده سازگاري داشته باشد. توانايي بهره‌مندي از فرصت‌هاي هوش مصنوعي و مديريت مخاطرات آن يكي از استلزامات تحقق آينده مطلوب دانشگاه در ايران است. ازآنجاكه آينده محصول كنش بازيگران است، هدف اين مقاله تبيين نقش راهبردي كنشگران و بازيگران عرصه دانشگاه در بهره‌مندي از هوش مصنوعي است. پرسش اصلي آن است كه نقش كنگشران، بازيگران و ذي‌نفعان در تحقق آينده مطلوب نهاد علم در ايران در سايه پيشرفت هوش مصنوعي چگونه است؟ روش‌هاي به‌كارگرفته‌شده در اين مقاله عبارت‌اند از: پانل خبرگان به‌منظور تعيين و اعتباربخشي نقش كنشگران و ذي‌نفعان؛ روش تحليل ساختاري ـ تفسيري با استفاده از نرم‌افزار مَكتُور به‌منظور شناسايي و تحليل نقش كنشگران. يافته‌هاي اصلي پژوهش عبارت‌اند از: تحقق آينده مطلوب نهاد علم در ايران در سايه پيشرفت هوش مصنوعي نيازمند داشتن تصويري از آينده مورد انتظار و ترسيم كلان‌نماي آن است و اين موضوع منوط به نقش‌آفريني ذي‌نفعان و بازيگران اصلي و تأثيرگذار است.