ارزيابي وجودشناختي تئوري تبيين كثرت در نظام وحدت‌گراي صدرايي

صدرالمتألهين نظام فلسفي خود را بر مباني متعددي استوار ساخته است كه پذيرش هر يك نتايج مهمي را به دنبال خواهد داشت. از مهم‌ترين اين مباني «اصالت وجود» است كه اعتقاد به آن منجر به پذيرش نظريۀ مشهور «وحدت وجود» خواهد شد؛ ديدگاهي كه بر نفي تباين وجودها استوار است. از سوي ديگر، مبناي «تشكيك در وجود» نيز از اركان نظام حكمت صدرايي است كه به او اين امكان را داده است كه كثرت ممكنات را به رسميت بشناسد. پژوهش حاضر در پي پاسخ به اين سؤال محوري است كه صدرا چه تبييني از كثرت موجود ارائه مي‌كند كه در عين به رسميت شناختن آن، به نفي وحدت گرفتار نيايد. فرضيۀ پژوهش اين بوده است كه آراي وجودشناختي صدرالمتألهين در باب تشكيك تفاضلي، او را بدون عدول از دو مبناي اصالت وجود و وجود رابط معلول، به اثبات كثرت موجود موفق ساخته است.