بررسي رويكردهاي استعاري در معناداري گزاره هاي ديني

بحث از زبان دين و چيستي آن، يكي از مسائل مهم در حوزه فلسفه دين به شمار مي‌آيد. در اين پژوهش مقصود از گزاره‌هاي ديني تمام مقولات ديني است كه موضوع و محمول قضيه قرار مي‌گيرد. برخي، گزاره‌هاي ديني را فاقد معنا و گروهي معنادار مي‌دانند، گرچه در نوع ارائه معنا نيز ديدگاه‌هاي متفاوتي وجود دارد. كساني كه زبان دين را معنادار مي‌دانند، گاهي كل زبان دين و گاهي بخشي از آن را نمادين و استعاري قلمداد مي‌كنند. از اين رو مبحث استعاره، تأثير مستقيمي در فهم آيات قرآن و تفسير آنها دارد كه با توجه به آن، بسياري از مشكلات به صورت معناداري برطرف خواهد شد. روش اين پژوهش توصيفي- تحليلي است. ابتدا با روشي توصيفي، مهم‏ترين رويكردهاي استعاري در معناداري گزاره‌هاي ديني بررسي مي‏گردد و درنهايت با روشي تحليلي به اين ارزيابي كلي خواهيم رسيد كه در اين رويكردهاي استعاري به معناداري ملاك روشن و دقيقي براي تمايز بخش‎هاي استعاري از غير استعاري گزاره‎هاي ديني ارائه نشده است.