تاثير تمرين تركيبي و بي‌تمريني متعاقب آن بر سطوح آپلين در زنان ديابتي نوع دو

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير دوازده هفته تمرين تركيبي و هشت هفته بي‌تمريني متعاقب آن بر سطوح اپلين در زنان ديابتي نوع دو انجام‌شد. روش شناسي: در اين مطالعه تجربي،30 زن ديابتي يائسه با دامنه سني 50 تا 65 سال، داراي اضافه وزن (شاخص توده بدن: 0.835 ± 30.42 Kg/m2) به دو گروه تمرين (15 نفر) و كنترل (15 نفر) تقسيم شدند. گروه تمرين در يك برنامه تمريني تركيبي هوازي (50 تا 75 درصد حداكثر ضربان قلب ذخيره) و مقاومتي (50 تا 75 درصد يك تكرار بيشينه) به مدت دوازده هفته به تمرين پرداختند و پس از آن هشت  هفته بي‌تمريني را تجربه كردند. خونگيري قبل از شروع تمرينات، 48 ساعت بعد از آخرين جلسه تمرين و بعد از دوره بي‌تمريني انجام و مقادير آپلين، انسولين سرم خون، قند خون ناشتا و درصد چربي بدن اندازه‌گيري شد. داده‌ها با استفاده از آناليز واريانس با اندازه‌گيري مكرر تحليل شدند. يافته‌ها: سطح سرمي آپلين در گروه تمرين در پايان دوره تمرين افزايش معنادار يافته بود (0.04=p) و در دوره بي تمريني نيز كاهش معنادار يافته بود (0.001=p)، همچنين اين تغييرات به نسبت گروه كنترل نيز معنادار بود (0.016=p). سطح قند خون و انسولين ناشتا نيز در گروه تمرين نسبت به كنترل كاهش معناداري در پايان دوره تمرين و بي‌تمريني داشت (0.001=p). نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد تمرين تركيبي موجب افزايش آپلين مي‌شود و بي‌تمريني نيز مي‌تواند تا حدودي اثرات مثبت تمرين را در اين مورد تخريب كند.