پپيش‌بيني پرخاشگري ارتباطي پنهان بر اساس ويژگي‌هاي شخصيت و ناگويي‌هيجاني زنان متأهل شهر تهران

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني پرخاشگري ارتباطي پنهان بر اساس ويژگي‌هاي شخصيت و ناگويي‌ هيجاني زنان متأهل شهر تهران انجام گرفت. روش: روش پژوهش توصيفي - همبستگي بود. جامعه آماري شامل كليه زنان متأهل مراجعه كننده به فرهنگسراها و سراهاي محله مناطق 1 و 3 شهر تهران در بازه زماني 1400_1401 بودند كه از بين آنها تعداد 264 نفر به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند و به مقياس پرخاشگري ارتباطي پنهان كارول و نلسون (2006)، سنجش صفات پنج‌گانه شخصيتي فرم كوتاه نئو كاستا و مك كري (1985) و ناگويي‌هيجاني تورنتو باگبي و تيلور و پاركر (1994) پاسخ دادند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه با استفاده از نرم افزار spss نسخه 26 مورد تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج همبستگي پيرسون نشان داد كه ارتباط مثبت و معناداري بين روان‌رنجوري و ناگويي‌هيجاني با پرخاشگري ارتباطي پنهان وجود دارد. از طرفي بين برون‌گرايي، گشودگي، توافق‌پذيري و با‌وجدان‌بودن با پرخاشگري ارتباطي پنهان، رابطه منفي و معناداري وجود دارد. علاوه بر اين، نتايج تحليل رگرسيون همزمان نشان داد كه روان‌رنجوري، توافق‌پذيري و ناگويي‌هيجاني قادر به پيش بيني پرخاشگري ارتباطي پنهان زنان بود. نتيجه گيري: طبق يافته‌هاي پژوهش با كاهش روان‌رنجوري و ناگويي‌هيجاني و افزايش توافق‌پذيري زنان، پرخاشگري ارتباطي پنهان آنها كاهش مي‌يابد و مي توان نتيجه گرفت كه ويژگي‌هاي شخصيت و ناگويي‌هيجاني در افزايش پرخاشگري ارتباطي پنهان نقش دارند.