بررسي تطبيقي رابطۀ ساخت سياسي و دولت با توسعه اقتصادي ، ايران، ژاپن و كره جنوبي2010 - 1860

مرور تاريخ تكاپوي توسعه ايران در بيش از 150 سال گذشته نشان دهنده دوره هايي از همراهي يا پيش و پس بودن از كشورهاست. ژاپن و كره جنوبي در اين زمينه جايگاه مشخصي دارند. در اين پژوهش تلاش مي‌شود وضعيت توسعه در ايران را در مقايسه با دو كشور مذكور در مقاطع تاريخي (1926-1860 و 2010-1963) در چارچوب مدل نهادي نورث، عجم اوغلو و رابينسون مورد بررسي قرار دهد. اين پژوهش از نظر هدف، توسعه‌اي و از نظر روش، نهادگراي تطبيقي است. اين رهيافت بر قواعد، رويه‌ها و سازمان‌هاي رسمي تمركز دارد كه با استفاده از تكنيك‌هاي تاريخ‌دانان و حقوقدانان به توضيح رابطه ميان ساختارهاي نهادي و موفقيت يا شكست سياست‌ها مي‌پردازد. پرسش اصلي اين است كه علي رغم ايجاد ساخت سياسي در ايران در قرن نوزدهم در مقايسه با تجارب ژاپن در نيمه دوم قرن نوزدهم و كره جنوبي در اوايل قرن بيستم، چرا برنامه توسعه در ايران خوب پيش نرفته و ترتيبات نهادي سياسي و اقتصادي فراگير حاصل نشده است؟ نتايج بدست آمده نشان مي دهد كه به دليل عدم تكامل نهادي زمينه‌هاي همسويي دولت و ملت، توسعه در ايران در مقايسه با دو كشور مذكور بصورت موفقيت‌آميزي فراهم نشد.