مقايسه‌ي تاثير درمان‌هاي‌‌ بازسازي عاطفي و هيجان مدار بر بخشش و بهزيستي رواني در زنان متقاضي طلاق با سابقه ازدواج زودهنگام

پژوهش حاضر به منظور مقايسه‌ي تاثير درمان‌هاي مبتني بر بازسازي عاطفي و هيجان‌مدار بر بخشش و بهزيستي رواني در زنان متقاضيِ طلاق با سابقه ازدواج زودهنگام انجام گرفت. روش پژوهش آزمايشي با طرح پيش ‌آزمون، پس آزمون با گروه كنترل و پيگيري بود. جامعه‌ي آماري شامل تمام زنان متقاضي طلاق با سابقه‌ي ازدواج زودهنگام در شهر اردبيل در سال‌ 1399 بودند. شركت‌كنندگان با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و كنترل قرار گرفتند و در هشت جلسه‌ي 90 دقيقه‌اي يك‌بار در هفته در هر درمان شركت كردند. براي جمع‌آوري داده‌ها از مقياس بخشودگي بين فردي (IF-25) و مقياس بهزيستي رواني ريف (1989) استفاده شد. سپس داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها نشان داد كه درمان مبتني بر بازسازي عاطفي و هيجان-مدار هر دو بر افزايش ميزان بخشش و بهزيستي رواني در زنان متقاضي طلاق موثر بودند؛ اما تاثير درمان بازسازي عاطفي نسبت به درمان هيجان مدار به طور معناداري بيشتر بود. با توجه به پايين بودن ميزان بخشش و بهزيستي رواني در زنان متقاضي طلاق، مي توان از درمان‌هاي بازسازي عاطفي و هيجان مدار جهت بهبود ميزان بخشش و بهزيستي رواني در زنان متقاضي طلاق بهره برد.