اثربخشي برنامه توانمندسازي اولسون ـ گاتمن به شيوه گروهي بر كاهش تعارضات زناشويي و ميل به طلاق

تعارضات زناشويي، ميل به طلاق و گسستگي روابط زناشويي پيامدهاي منفي رواني و اجتماعي زيادي به همراه دارد. هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي برنامه توانمندسازي اولسون -گاتمن به شيوه گروهي بر كاهش تعارضات زناشويي و ميل به طلاق بود. اين پژوهش به‌صورت يك طرح نيمه تجربي از نوع پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل انجام گرفت. جامعه اين پژوهش شامل كليه زوجين با تعارض زناشويي و ميل به طلاق مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره شهر ورامين در سال 1397 بود كه با روش نمونه‌گيري داوطلبانه 30 زوج به‌صورت نمونه انتخاب و به‌طور تصادفي در گروه آزمايش (15 زوج) و كنترل (15 زوج) قرار گرفتند. ابزارهاي پژوهش عبارت بودند از پرسشنامه تعارضات زناشويي(MCQ) و پرسشنامه ميل به طلاق.(DTQ) برنامه توانمندسازي اولسون-گاتمن در 12 جلسه 90 دقيقه‌اي به‌صورت گروهي براي گروه آزمايش اجرا شد؛ اما گروه كنترل هيچ مداخله‌‌اي دريافت نكردند. همچنين جهت پيگيري اثر مداخلات، بعد از 2 ماه ابزارهاي پژوهش مجدد اجرا شدند. براي تحليل داده‌ها از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. نتايج نشان داد برنامه توانمندسازي تلفيقي اولسون-گاتمن بر متغير كاهش تعارض زناشويي (P 0/05, F=51/72) و ميل به طلاق(P 0/05, F=26/10) اثربخش است؛ و اين اثربخشي تا مرحله پيگيري پايدار بوده است. بر اساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه براي كاهش تعارضات زناشويي و ميل به طلاق مي‌توان از برنامه توانمندسازي اولسون – گاتمن در جلسات درماني و مشاوره‌اي استفاده كرد.