امكان پرسش از امر زشت در افق استتيك كانت

استتيك ايمانوئل كانت در نقد نيروي حكم همواره محل بحث‌ها و كشف نكات بسياري در باب كالبدشناسي قوه‌ ذوق و احكام مربوط به آن بوده است. مسائل استتيكي زمانه‌ معاصر، پژوهش در امكان ادراك تأملي ناخرسندي و به‌تبع آن جايگاه زشتي را در انديشه‌ استتيك كانتي موردتوجه مفسران قرار داده است. زشتي و احكام مربوط به آن در ملاحظات پيشانقادي كانت در قياس با انديشه‌هاي وي در چهارچوب دستگاه نقادي جايگاه متفاوتي داشته‌اند. او پيش از نگارش نقدهاي سه‌گانه، زشتي را در قالب ادراكات حسي و مفاهيم انسان‌شناسانه به‌عنوان متعلق ادراك ناخوشايندي ايجابيِ صرفاً تجربي موردتوجه قرار داده است. ليكن پرسش از زشتي به‌مثابه‌ حكم تأملي در افق استتيك نقادانه‌ او ممكن نيست، چراكه امكان صدور چنين حكمي با غايت‌هاي سيستماتيك و روش‌شناسي نقد سوم در تناقض خواهد بود. نوشتار حاضر جهت روشن شدن جايگاه زشتي در افق استتيك كانت، ضمن بررسيِ نگاه وي به زشتي در افق پيشانقدي، به تبيين دلايل فقدان امر زشت به‌عنوان حكمي تأملي در ملاحظات انتقادي كانت و اثبات عدم امكان تحقق حكم تأملي درباره‌ زشتي در فلسفه‌ استعلايي مي‌پردازد.