اثر بخشي برنامه آموزشي تعامل مادر كودك مبتني بر سبك دلبستگي ايمن بر مؤلفه‌هاي دلبستگي دانش آموزان با اختلال هاي اضطرابي

زمينه و هدف: اصلاح سبك دلبستگي كودك يكي از روش هاي كاهش آسيب هاي ناشي از اختلال ها و هيجان هاي منفي است. بر همين اساس پژوهش حاضر با هدف بررسي اثر بخشي برنامه آموزشي تعامل مادر - كودك مبتني بر سبك دلبستگي ايمن بر مؤلفه هاي دلبستگي دانش آموزان دوره ابتدايي داراي اختلال هاي اضطرابي انجام شد. روش: اين مطالعه از نوع نيمه آزمايشي با استفاده از طرح پيش آزمون - پس آزمون با گروه گواه و پيگيري بود. جامعه آماري پژوهش، دانش آموزان دختر داراي اختلال هاي اضطرابي منطقه 3 شهر تهران شاغل به تحصيل در سال تحصيلي 1400-1399 در پايه هاي دوم و سوم دبستان و مادران آنها بود. با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند،30 دانش آموز داراي اختلال هاي اضطرابي به همراه مادرانشان وارد مطالعه شده و به صورت تصادفي در گروه آموزش (15 نفر) و گواه (15 نفر) جايدهي شدند. جهت جمع آوري داده ها از پرسشنامه دلبستگي (كاپنبرگ و هالپرن، 2006) استفاده شد. گروه آموزش برنامه آموزشي تعامل مادر - كودك مبتني بر سبك دلبستگي ايمن را در 12 جلسه دريافت كرد، ولي به گروه گواه آموزشي داده نشد. در پايان هر دو گروه در مراحل پس آزمون و پيگيري مورد ارزيابي قرار گرفتند. تحليل داده ها توسط نسخه 24 نرم افزار SPSS و با استفاده از آزمون تحليل واريانس اندازه گيري مكرر و آزمون تعقيبي بنفروني انجام شد. يافته ها: نتايج نشان داد در مرحله پس آزمون تفاوت معنا دار كلي بين گروه آموزش و گروه گواه در نمرات مؤلفه هاي دلبستگي وجود داشت (0/05 p)، به نحوي كه برنامه آموزشي به بهبود مؤلفه هاي تكامل انطباقي مثبت، واكنش هيجاني، و دوري گزيني منجر شد. همچنين اين معناداري (0/05 p) در مرحله پيگيري پس از 50 روز، پايدار بود. نتيجه گيري: بر اساس نتايج حاصل از اين پژوهش مي توان گفت برنامه آموزشي تعامل مادر - كودك مبتني بر سبك دلبستگي ايمن به بهبود سبك دلبستگي در دانش آموزان دوره ابتدايي داراي اختلال هاي اضطرابي منجر شد.