بررسي كاركرد عواطف فراشخصي در غزل حسين منزوي

عاطفه يكي از عناصر سازنده شعر در كنار زبان، تخيّل، موسيقي و شكل است. اين پژوهش به روش توصيفي- تحليلي، با هدف بررسي بازتاب عواطف فراشخصي در غزل‌هاي يكي از شاعران معاصر، يعني حسين منزوي انجام مي‌گيرد. مسئله پژوهش اين است كه انواع عواطف فراشخصي چگونه و به چه ميزاني در غزل منزوي بازتاب يافته‌اند و انگيزه‌‌ها و زمينه‌‌هاي مؤثّر در ايجاد اين عواطف چه بوده‌است؟ يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه عواطف فراشخصي غزل او در دو دسته كلّي عواطف سياسي- اجتماعي و فلسفي و در گروه‌بندي جزئي‌تر اين دسته‌ها بازتاب يافته‌اند. در عواطف سياسي- اجتماعي كه پررنگ‌تر از عواطف فلسفي ظاهر شده‌اند، به ترتيب عواطف حسرت، اندوه و يأس بيشترين نمود را دارند. در عواطف فلسفي، يأس فلسفي، اندوه فلسفي و اعتراض و عصيان به ترتيب بيشترين بسامد را در غزل‌هاي منزوي دارند. انگيزه هاي مؤثّر در ايجاد عواطف سياسي- اجتماعي، نماياندن اوضاع نابسامان كشور، از جمله سلطه مستبدان بر كشور، فضاي اختناق سياسي، شكست در مبارزه ها و...، و در دوران پس از انقلاب، جنگ و شهيد و شهادت هستند. در ايجاد عواطف فلسفي، ابراز انديشه‌هاي فلسفي تقديرگرايي، جبرگرايي و مرگ انديشي، عصيان بندگي و... مؤثّر بوده اند.