نظريه كردارگراييِ روابط بين الملل

كردار گرايي يكي از جديد ترين نظريه هاي روابط بين الملل است. اين نظريه، حاصل ورود چرخش كرداري در رشته روابط بين الملل، در دهه ي نخست قرن بيست و يكم مي باشد. درباره ي ماهيت و هويت كردار گرايي در روابط بين الملل اختلاف نظر است. برخي آن را نسخه ي تحول و تكامل يافته سازه انگاري دانسته و آن را نوساره انگاري مي خوانند بعضي ديگر، كردار گرايي را نظريه اي متفاوت و متمايز از سازه انگاري مي دانند. بحث و بررسي اين مسئله، يكي از مهم ترين موضوعات نظام جاري در روابط بين الملل است. پرسش اصلي مقاله عبارت است از: ماهيت و هويت كردار گرايي كه آن را از سازه انگاري متمايز مي سازد، چيست و مهم ترين مساهمت آن در نظريه روابط بين الملل كدام است؟ براي پاسخگويي به اين پرسش، مهم ترين متون نظريه كردار گرايي با روش توصيفي - تحليلي و خوانش انتقادي بررسي مي شود تا مهم ترين اصول و مفروضه هاي اين نظريه استنباط و استخراج شود. همچنين براي نشان دادن تمايز و تفاوت كردار گرايي از سازه انگاري از روش مقايسه ي كيفي نيز استفاده مي شود. از اين رو، هدف اصلي اين مقاله، تقرير و نقد كردار گرايي روابط بين الملل به منظور تبيبي ماهيت، هويت و مساهمت نظري آن است. نتيجه كلي مقاله نشان مي دهد كه كردارگرايي با تلقي كردارهاي بين المللي به عنوان واحد تحليل و متغير مستقل، به تبيين تجربي و عملي روابط بين الملل مي پردازد و يك نظريه متمايز و مستقل از سازه انگاري است؛ مهم ترين مساهمت كردار گرايي تحليل روابط بين الملل از طريق مطالعه كردارهاي روزمره بين المللي، بعنوان عامل تبيين كننده است.