الگوي ارزش‌آفريني در كسب و كارهاي روستايي بر پايه معنابخشي استراتژيك: مطالعه موردي كسب و كارهاي كشاورزي و صنايع دستي آذربايجان غربي

هدف اين پژوهش ارائه الگوي ارزش آفريني در كسب و كارهاي روستايي بر مبناي معنابخشي استراتژيك است. اين پژوهش ازنظر روش توصيفي-پيمايشي و ازنظر ماهيت كاربردي است. جامعه آماري پژوهش را صاحبان كسب و كارهاي روستايي فعال در بخش روستايي جنوب آذربايجان غربي در حوزه دامپروري صنعتي، گلخانه هاي صنعتي، صنايع دستي و گليم بافي نيمه صنعتي در سال 1399 تشكيل مي دهند كه پس از شناسايي تعداد آن ها (265 مورد)، با استفاده از روش گرجسي-مورگان 155 مورد به عنوان نمونه مورد مطالعه انتخاب شد. ابزار تحقيق شامل پرسش نامه معنابخشي استراتژيك نيل و همكاران بوده كه براي سنجش ارزش آفريني كسب و كارها از اطلاعات طبقه بندي آن ها با توجه به نحوه محاسبه بازده تقريبي استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از تحليل رگرسيون خطي چندمتغيره و مدل معادلات ساختاري درجه دوم انجام شد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه چهار مؤلفه معنابخشي استراتژيك شامل ارتباطات دروني، ارتباطات بيروني، گردآوري اطلاعات و دسته بندي اطلاعات حدود 43/4 درصد از متغير ارزش آفريني را پيش بيني مي كنند. به عنوان نتيجه، كسب و كاري كه به محيط خود آگاه است و از طرفي، انتقال اطلاعات و ارتباطات درون كسب و كار به طور مناسبي جريان دارد، در خصوص خلق ارزش در شرايط بهتري قرار دارد.