مديريت مخاطرات سرمايه‌پذير در برگزاري مناقصات قراردادهاي ‏توسعه‌ بالادستي نفت و گاز در چهارچوب الگوي انتخاب نامناسب‎ ‎

نبودِ تقارن اطلاعاتي بين شركت ملي نفت ايران و شركت‌هاي متقاضي ورود به قراردادهاي توسعه‌اي نفت و گاز زمينه‌ساز بروز پديده‌ ‌انتخاب نامناسب در قراردادهاي مورد نظر است. پژوهش حاضر به دنبال پاسخ به اين پرسش است كه راهكارهاي حقوقي و قراردادي مديريت مخاطرات ناشي از انتخاب نامناسب كدام اند و آيا فرايند انتخاب شركت هاي اكتشاف و توليد، جلوگيري از پديده‌ انتخاب نامناسب را تضمين مي كند يا خير؟ بدين منظور يافته‌هاي علم اقتصاد در چهارچوب الگوي انتخاب نامناسب با هدف شناسايي ابزارهاي حقوقي و قراردادي براي مديريت مخاطرات مزبور به كار گرفته شده است. بررسي فرايند تعيين صلاحيت شركت هاي اكتشاف و توليد حاكي از آن است كه روش‌هاي اتخاذشده به منظور ارزيابي و غربالگري متقاضيان از كفايت لازم برخوردار نبوده است و فرايند مزبور مي‌تواند يكي از مصاديق پديده‌ انتخاب نامناسب باشد. طراحي و استقرار نظام جامع ارزيابي پيمانكاران، واگذاري ارزيابي توان مالي پيمانكاران به مؤسسات رتبه‌بندي اعتباري و استفاده از ظرفيت شروط قراردادي به منظور پياده‌سازي الگوهاي علامت‌دهي و غربالگري، ازجمله راهكارهايي است كه مي‌تواند مخاطرات ناشي از انتخاب نامناسب را بكاهد.