بررسي شيوه‌هاي پيشگيري غير‌كيفري از ارتكاب جرائم كاركنان در فضاي مجازي

زمينه و هدف: ظهور فنّاوري اطلاعات و ارتباطات و تأثير گسترده و عميق آن در ابعاد مختلف زندگي بشر باعث ظهور جرائم جديد و مهاجرت بخش عمده‌اي از جرائم از فضاي فيزيكي به فضاي مجازي شده است؛ بنابراين هدف اين بررسي شيوه‌هاي پيشگيري غير‌كيفري از ارتكاب جرائم كاركنان در فضاي مجازي است. روش‌شناسي: اين پژوهش به لحاظ هدف كاربردي با رويكرد آميخته و به لحاظ روش توصيفي تحليلي از نوع پيمايشي است و با استفاده از مطالعات اكتشافي و مصاحبه‌ ساختار‌يافته با 7 نفر از خبرگان اقدام گرديده و به‌دليل تجربه‌ زيسته و دانش تخصصي جامعه‌ مورد مطالعه از صاحب‌نظران و كارشناسان شاغل در يكي از پليس‌هاي فاتب بهره‌گيري شده و نمونه‌گيري به‌صورت تمام‌شمار (37 نفر) انجام شده است. يافته‌ها و نتيجه‌گيري: با توجه به نرمال‌بودن داده‌هاي پرسش‌نامه، از آزمون‌هاي پارامتريك (آزمون T و رتبه‌اي فريدمن) براي رتبه‌بندي ابعاد، مؤلفه‌ها و شاخص‌هاي تحقيق استفاده گرديد و بر اساس آزمون فريدمن از بين مؤلفه‌هاي تحقيق، مؤلفه اقدام‌هاي صيانتي و بازدارنده با 1/94 درصد؛ مؤلفه اقدام‌هاي آموزشي و آگاه‌سازي با 4/93 درصد؛ مؤلفه پيشگيري وضعي ناظر بر محيط مجازي با 8/92 درصد و مؤلفه پيشگيري وضعي ناظر بر فرد در فضاي مجازي با 4/89 درصد به ترتيب از بيشترين تا كمترين بار‌عاملي برخوردار بوده‌اند. سازمان علاوه بر اقدام‌هاي پيشگيرانه ناظر بر محيط مجازي و ناظر بر فرد مي‌بايد با ارتقاي اقدام‌هاي آموزشي و برنامه‌هاي آگاه‌سازي، صيانتي، هشداردهي منظم، تشريح عواقب و پيامدهاي حقوقي- قانوني نسبت به ارتقاي اقدام‌هاي بازدارنده و مقابله‌ مؤثر در فضاي مجازي اقدام كند.