بررسي عوامل مؤثر بر نوع و ميزان روغن خوراكي مصرفي در بين خانوارهاي شهرستان مشهد

دانه‏ هاي روغني از اقلام عمده وارداتي ايران در بخش كشاورزي بوده و همچنين، سرانه مصرف روغن خوراكي در كشور حدود دو برابر سرانه مصرف جهاني است. از اين ‏رو، با توجه به افزايش شيوع بيماري هاي قلبي عروقي و چاقي در جامعه و از سوي ديگر، نياز بدن به اسيدهاي چرب و ضرورت استفاده از روغن ها در پخت انواع غذا و شيريني، لازم است عوامل مؤثر بر ميزان و نوع روغن مصرفي خانوارها به‏ طور دقيق بررسي شود. در اين راستا، مطالعه حاضر در سال 1398 روي 245 خانوار ساكن در شهرستان مشهد صورت گرفت. نمونه گيري جامعه آماري پژوهش به ‏شيوه تصادفي ساده و گردآوري داده‏ ها و آمار از طريق تكميل پرسشنامه انجام شد. پردازش داده ‏ها نيز با استفاده از روش هاي آمار توصيفي و همچنين، مدل‏ سازي لاجيت چندگانه و ترتيبي انجام پذيرفت. نتايج مطالعه نشان داد كه متغيرهاي اهميت به سلامتي، تحصيلات، آگاهي از وجود پالم و تعداد اعضاي خانوار بر نوع روغن مصرفي اثرگذار است. با توجه به نتايج تحقيق، سهم روغن مايع از كل روغن مصرفي خانوار 41 درصد بوده و سهم مصرف روغن هاي محلي در رژيم غذايي خانوار به‏ دليل قيمت بالاي آن حدود 4.2 درصد برآورد شده است. روغن هاي طبيعي نيز علي رغم مفيد بودن، تنها حدود 24 درصد از كل مصرف روغن خانوارها را تشكيل مي‏دهند. بنابراين، پيشنهاد مي‌شود كه با اجراي برنامه ‏هاي آموزشي و ترويجي مناسب و با آگاهي رساني بيشتر به مصرف كنندگان، مزاياي مصرف روغن هاي طبيعي و محلي در مقايسه با ساير روغن ها بيش‏از پيش براي جامعه تبيين شود.