بررسي رابطه جهت گيري برنامه درسي با فاصله بين برنامه درسي تجربه شده و مورد انتظار در دانش آموزان كاردانش

هدف از اين تحقيق بررسي رابطه جهت گيري برنامه درسي با فاصله بين برنامه درسي تجربه شده و مورد انتظار در دانش آموزان كاردانش شهرستان بجنورد بوده است. پژوهش حاضر، از نظر هدف كاربردي، ازنظر ماهيت توصيفي و از نظر روش همبستگي است. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي دانش آموزان كاردانش شهرستان بجنورد به تعداد 1200 نفر بودند كه مطابق فرمول كوكران ، 290 نفر با روش تصادفي- طبقه اي نسبي به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند.گردآوري داده ها دراين پژوهش به دوطريق روش كتابخانه اي و روش ميداني با استفاده از پرسشنامه انجام پذيرفت. براي اندازه گيري متغيرجهت گيري هاي برنامه درسي از پرسشنامه ماهليوس، فريدمن و پيتن(2006) و براي سنجش ادراك دانش آموزان از فاصله بين برنامه درسي مورد انتظار و تجربه‌شده از پرسشنامه انوشه دانيالي(1394) استفاده شد. روايي ابزار پژوهش از نوع صوري و محتوايي بوده كه مورد تأييد اساتيد وخبرگان قرار گرفت و پايايي پرسشنامه ها با كمك ضريب آلفاي كرونباخ براي جهتگيري هاي برنامه درسي 90%و براي برنامه درسي تجربه‌شده 0.82 و براي برنامه درسي مورد انتظار مقدار 0.86 براورد شد. براي تجزيه‌وتحليل داده ها از آمار توصيفي (توزيع فراواني، رسم نمودار و محاسبه شاخص‌هاي تمركز ميانگين و ميانه) و براي بررسي و آزمون فرضيه هاي تحقيق از ضريب همبستگي پيرسون و Tمستقل و رگرسيون چندگانه استفاده شده است. يافته ها نشان داد كه بين دو متغير جهت گيري برنامه درسي و فاصله ميان برنامه درسي مورد انتظار و برنامه درسي تجربه‌شده، رابطه معناداري وجود دارد. در ترتيب اولويت انواع جهت گيري هاي برنامه درسي بالاترين رتبه مربوط به جهت گيري رفتاري وعقل گرايي آكادميك و كمترين رتبه مربوط به جهت گيري بازسازي اجتماعي مي باشد؛ از اين رو توجه هر چه بيشتر معلمان به جهت گيري هاي برنامه درسي و فراهم كردن محيطي كه دانش آموزان نسبت به محتواي برنامه درسي علاقه مند شده، مي تواند زمينه را براي كاهش فاصله ميان برنامه درسي تجربه شده و مورد انتظار دانش آموزان به منظور ايجاد يادگيري موثر فراهم نمايد.