اثر توسعه گردشگري خارجي بر فقر در ايران

فقر مقوله‌اي جهاني است كه همه كشورها اعم از در حال توسعه و توسعه يافته نسبت به آن نگراني دارند. قدم اول مبارزه با فقر و رفع نگراني، سنجش و آگاهي از اثر سياست‌هاي اقتصادي بر ميزان فقر است. با در نظر گرفتن اين موضوع، هدف مقاله حاضر، سنجش اثربخشي گردشگري خارجي بر شاخص‌هاي سه‌گانه فقر: فقرسرشمار، شكاف فقر و شاخص FGT با استفاده از ماتريس حسابداري اجتماعي رويكرد ضرايب فزاينده قيمت ثابت براي نخستين بار است. به اين منظور، از ماتريس حسابداري اجتماعي سال 1390، اطلاعات مربوط به درآمد گردشگران خارجي سال 2018 و شاخص‌هاي فقر سرشمار، شكاف فقر و شاخص FGT استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه ورود گردشگر خارجي از كانال رشد توليد موجب كاهش فقر در ايران مي‌شود. اثر كاهش فقر خانوارهاي روستايي بيشتر از خانوارهاي شهري است. همچنين بالاترين سهم در كاهش فقر خانوارهاي شهري و روستايي براساس شاخص‌هاي سه‌گانه فقر به ترتيب در بخش كشاورزي (با توجه به شاخص فقر سرشمار)، هتل و رستوران و صنعت و ساخت و حمل‌ونقل (با توجه به شاخص شكاف فقر) و هتل و رستوران، صنعت و حمل‌ونقل (با توجه به شاخص فوستر، گرير و توربك) است. پايين‌ترين سهم نيز مربوط به بخش‌هاي فعاليت‌هاي مالي، بيمه و آموزش است. بنابراين، هرگونه اقدام در راستاي توسعه گردشگري دستاورد اجتماعي - اقتصادي مناسبي ارزيابي مي‌‌‌‌شود.