اثربخشي بازي درماني بر نقص توجه دانش‌آموزان داراي نقص توجه/بيش‌فعالي و دانش‌آموزان داراي اختلالات يادگيري دوره اول ابتدايي شهرستان جم

مقدمه و هدف: اغلب ناسازگاري‌ها و اختلالات رفتاري در نوجواني و بزرگسالي، از بي‌توجهي به مسائل و مشكلات عاطفي-رفتاري دوران كودكي و عدم هدايت روند تحول و تكامل كودك ناشي مي‌شود. هدف پژوهش حاضر اثربخشي ‌بازي درماني بر نقص توجه دانش‌آموزان داراي نقص توجه/بيش‌فعالي و دانش‌آموزان داراي اختلالات يادگيري دوره اول ابتدايي شهرستان جم بوده است. روش: اين مطالعه از نوع شبه تجربي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون با گروه گواه و يك دوره پيگيري بود. جامعة آماري پژوهش حاضر شامل كليه دانش‌آموزان دوره اول ابتدايي شهرستان جم در سال تحصيلي 1400-1399 بودند. نمونه‌هاي آماري 51 نفر به روش هدفمند و به طور مساوي بين دو گروه آزمايش و گواه تقسيم شدند. ابزار مورد استفاده پرسشنامه اختلال كم‌توجهي و بيش‌فعالي كانرز فرم معلمان (CADHDQ) كانرز (1990) و پروتكل اسپرينگر و همكاران (2012) و محمداسماعيل (1387) بوده است.بحث: نتايج نشان داد ‌بازي‌درماني بر نقص توجه دانش‌آموزان داراي نقص توجه/بيش‌فعالي و دانش‌آموزان داراي اختلالات يادگيري اثربخش بوده و تفاوت مشاهده شده نسبت به گروه گواه از نظر آماري معنادار بوده است (p 0.01). نتيجه گيري: با توجه به نتايج پژوهش مي‌توان بيان كرد با تجهيز كلينيك‌هاي مشاوره آموزش و پرورش با اتاق بازي‌درماني و به كارگيري‌بازي درماني مي‌توان گامي در جهت كاهش علائم نقص توجه/بيش‌فعالي كودكان بيش‌فعال برداشت.