تأثير هشت هفته تمرين تناوبي با شدت بالا بر بيان ژن 1-PARP قلبي در موش‌هاي صحرايي نر وابسته به متامفتامين

مقدمه: يكي از شاخص‌هايي كه در اثر آسيب DNA و توليد راديكال‌هاي آزاد دچار تغيير مي‌شود، ژن 1-PARP است كه در بروز التهاب، آپوپتوزيس و نكروزيس نقش مهمي دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسي تأثير هشت هفته تمرين تناوبي با شدت بالا بر بيان ژن 1-PARP قلبي در موش‌هاي صحرايي نر وابسته به متامفتامين بود. روش كار: در يك مطالعه تجربي، موش‌هاي صحرايي به كمك روش تصادفي ساده در چهار گروهشم، متامفتامين، متامفتامين-كنترل و متامفتامين-تمرين تناوبي با شدت بالا قرار گرفتند. ابتدا تزريق متامفتامين به مدت 21 روز انجام شد. بعد از پايان اين مرحله گروه متامفتامين-تمرين تناوبي با شدت بالا به مدت 8 هفته و 5 جلسه در هفته، تمرين تناوبي با شدت بالا را انجام دادند. در مطالعه حاضر بافت بطن چپ قلب موش‌هاي صحرايي براي بررسي ميزان بيان ژن 1-PARP مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از نرم افزار GraphPad Prism نسخه 8 در سطح معناداري 05.0 P تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه 21 روز تزريق متامفتامين باعث افزايش ميزان بيان ژن 1-PARP قلبي در گروه متامفتامين در مقايسه با گروهشم مي‌شود (0.025=P) و 8 هفته تمرين تناوبي با شدت بالا باعث كاهش ميزان بيان اين ژن در گروه متامفتامين-تمرين تناوبي با شدت بالا در مقايسه با گروه‌هاي متامفتامين (0.974=P) و متامفتامين-كنترل (0.993=P) نمي‌شود. نتيجه گيري: به نظر مي‌رسد كه مصرف مزمن متامفتامين باعث افزايش بيان ژن 1-PARP قلبي در موش‌هاي صحرايي شده است و در حيطه درماني، تمرينات تناوبي با شدت بالا قادر به كاهش بيان اين ژن نيست. با توجه به اينكه در اين زمينه تحقيقات كمي صورت گرفته است و مكانيسم‌هاي مولكولي درگير در اين مسير به‌خوبي روشن نشده است، به پژوهشگران پيشنهاد مي‌شود در اين زمينه تحقيقات بيشتري انجام دهند.