چالش متن‌هاي ظاهري و زايشي در رمان «زيبا صدايم كن» (بر اساس نظريه‌ي كريستوا)

رمان نوجوان، قلمرو مواجهه‌ي نوجوان با موقعيت، مفاهيم و مضاميني است كه گاه در پيوند با اقتضاي سني او و گاه تجربه‌هايي نابهنگام قرار مي‌گيرد. رمان زيبا صدايم كن نوشته‌ي فرهاد حسن‌زاده، روايت تلاش نوجواني براي غلبه بر وضعيتي ناخواسته است. كريستوا در نظريه‌ي سرپيچي، مواجهه‌ي امر نشانه‌اي و امر نمادين را در كردار خلق اثر و كردار تفسير اثر، در متن‌هاي ادبي و نيز در جامعه‌ي نمايش، مطرح مي‌كند. اين پژوهش با رويكردي توصيفي‌تحليلي و مبتني‌بر نظريه‌ي سرپيچي كريستوا و ديگر آراي وي كه در پيوند با اين نظريه هستند، به تفسير و تحليل اين رمان مي‌پردازد. در اين رمان، امر نمادين و امر نشانه‌اي به‌ترتيب در روزنامه و داستان كه پيوندي بينامتني دارند، نمود يافته‌اند. «زيبا» شخصيت نوجوان رمان كه در پرورشگاه زندگي مي‌كند، مي‌كوشد با تخطي در مقابل جامعه‌ي نمايش كه خانه و هويت را از او سلب كرده است، امر نمادين را نقض كند؛ اما اين عصيان سرانجام در سطحي ديگر با ورود نويسنده به داستان، با گسست امر نمادين و بازگشت به امر نشانه‌اي، در هيأت ادبيات به‌مثابه‌ خانه و هويت و بي‌زماني، محقق مي‌شود.