بررسي اثر 8 هفته تمرين تناوبي بر بيان ژن پروتئين پيش‌ساز آميلوئيد (APP) بافت هيپوكامپ درموش‌هاي صحرايي وابسته به متامفتامين (شيشه)

مقدمه: متامفتامين، نوعي داروي محرك است كه مصرف آن سبب اختلال حافظه و يادگيري مي‌شود. هدف تحقيق حاضر، بررسي اثر 8 هفته تمرين تناوبي بر بيان ژن پروتئين پيش‌ساز آميلوئيد (APP) بافت هيپوكامپ و آزمون ميدان باز موش‌هاي صحرايي وابسته به متامفتامين بود.روش كار: در اين پژوهش تجربي-آزمايشگاهي، 32 موش صحرايي به 4 گروه مساوي، سالين، متامفتامين اوليه (METH-1)، متامفتامين+تمرين (METH+MIT) و متامفتامين ثانويه (METH-2) تقسيم شدند. متامفتامين به‌مقدار 5 ميلي‌گرم بر كيلوگرم وزن بدن، به‌مدت 21 روز تزريق شد. برنامه تمرين (5 جلسه در هفته) شامل دويدن تناوبي (4 ست 4 دقيقه‌اي با شدت متوسط و 2 دقيقه استرحت فعال بين ست‌ها) روي تردميل بود. در پايان دوره تزريق و تمرين، براي ارزيابي تغييرات بيان ژني، بافت هيپوكامپ رت‌ها استخراج شد. همچنين، آزمون رفتاري ميدان باز انجام شد. داده‌ها با استفاده از آزمون آنوواي يك‌طرفه در سطح معناداري 0.05≥P، تحليل شدند.يافته‌ها: متامفتامين باعث افزايش معنادار بيان ژن APP در گروه‌هاي متامفتامين اوليه و ثانويه، نسبت به گروه سالين شد(0.007≥P ) و 0.005≥P )مسافت كل و سرعت حركت موش‌ها در گروه‌هاي متامفتامين اوليه و ثانويه، نسبت به سالين كاهش معناداري داشت (به‌ترتيب، 0.004≥P و 0.026≥P). MIT منجر به كاهش معنادار APP نسبت به گروه‌هاي متامفتامين اوليه و ثانويه شد (به‌ترتيب، 0.041≥P و 0.028≥P). سرعت حركت در گروه متامفتامين+تمرين، نسبت به گروه متامفتامين اوليه افزايش معناداري داشت (0.008≥P).نتيجه‌گيري: متامفتامين باعث كاهش عملكرد شناختي (يادگيري و حافظه) شده است. با توجه به نتايج، انجام تمرينات تناوبي با شدت متوسط، احتمالاً عملكرد شناختي را بهبود داده است. اگرچه، تحقيقات بيشتري براي دست‌يافتن به نتايج قطعي ضروري است.