ارزيابي فناوري سنجش از دور در برآورد تبخير- تعرق گياه يونجه با استفاده از داده‌هاي تبخير- تعرق برآورد شده توسط لايسيمتر در استان‌هاي البرز و چهارمحال و بختياري

به دليل برخي مشكلات در استفاده از لايسيمتر براي برآورد تبخير- تعرق، مانند هزينه‌هاي فراوان، زمان‌بر بودن و تعميم داده ها به سطح وسيعي از مزرعه، فناوري سنجش از دور براي اين منظور در كانون توجه قرار گرفته است. اين مطالعه با هدف برآورد تبخير- تعرق گياه يونجه با استفاده از تصاوير ماهواره اي و مقايسه و صحت‌سنجي آن‌ها با داده هاي برآورد شده از لايسيمتر، در طول سه سال زراعي (1399-1396)، در دو استان البرز و چهارمحال و بختياري اجرا شد. در اين پروژه مقدار تبخير- تعرق يونجه در طول دوره رشد به دو روش: استفاده از ماهواره‌ لندست 8 در قالب الگوريتم سبال و استفاده از لايسيمتر زهكش دار برآورد و نتايج مقايسه شد. چون تصاوير ماهواره اي تبخير- تعرق گياهان را در شرايط واقعي و لايسيمترها تبخير- تعرق را در شرايط استاندارد ارائه مي دهند، براي جلوگيري از ورود خطا، در اين پروژه، تبخير- تعرق پيكسل هاي سرد كه داراي شرايط استاندارد هستند استفاده شد. ميانگين مقدار نياز خالص آب آبياري يونجه در دو استان البرز و چهارمحال و بختياري توسط لايسيمتر زهكش دار به ترتيب 1383 و 1087 ميلي‌متر به دست آمد. تبخير- تعرق به‌دست‌آمده از ماهواره و لايسيمتر در هر دو استان نشان از همبستگي نسبتاً مناسب بين تبخير- تعرق حاصل از لايسيمتر و ماهواره داشت. در استان البرز و استان چهارمحال و بختياري ضريب تبيين (R2) به ترتيب 0/73 و 0/76 حاصل شد. افزون بر اين، پراكندگي داده هاي اين دو روش نسبت به ميانگين كم بود و مقدار تبخير- تعرق برآورد شده توسط لايسيمتر بيشتر از مقدار تبخير- تعرق برآورد شده توسط ماهواره بود. در مجموع با توجه به مزاياي فراواني كه ماهواره در برآورد تبخير- تعرق دارد، از جمله ساده و ارزان بودن و دربر گرفتن سطح وسيعي از مزرعه، توصيه مي شود از اين فناوري براي برآورد آب مصرفي گياهان زراعي استفاده شود.