تبيين تجارب والدين شهر دليجان در زمينه تك فرزندي: يك مطالعه كيفي

مقدمه: در ايران، گرايش به داشتن تك‌فرزند افزايش يافته است. هدف مطالعه حاضر، تبيين تجارب والدين شهر دليجان در زمينه تك‌فرزندي بود. روش كار: تحقيق كيفي حاضر در سال 1399 انجام شد. نقطه شروع نمونه‌گيري از بين پرونده‌هاي موجود در مراكز جامع خدمات سلامت شهر دليجان بود كه تك‌فرزندي ارادي داشتند و سن مادر خانواده بالاي 35 سال بود. براي كسب حداكثر تنوع در داده‌ها و به دست آوردن بينش عميق از تجارب افراد، سعي شد با والدين با گروه‌هاي سني، جنسي، تحصيلي و شغلي مختلف مصاحبه شود. 30 مصاحبه عميق نيمه ساختاريافته انجام شد. از شركت‌‌كنندگان (18 زن و 12 مرد) درخصوص تجارب آنها در زمينه تك‌فرزندي سوال شد. تجزيه و تحليل داده‌ها پس از هر مصاحبه شروع و تا اشباع اطلاعاتي ادامه مي‌يافت. داده‌ها با روش تجزيه و تحليل محتوايي (از نوع Conventional) تحليل شدند. براي افزايش روايي و پايايي يافته‌ها، از روش‌هاي پيشنهادي لينكن و كوبا (شامل درگيري دائمي و مستمر با مخاطبان، بازنگري اعضا، بازنگري ناظران و رسيدن به اشباع داده‌ها) استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين سن شركت‌‌كنندگان 41.7 سال با انحراف معيار 5.5 بود. عوامل زمينه‌ساز تك‌فرزندي با 5 زيرطبقه شامل علل خانوادگي، علل جسماني، تجارب قبلي منفي، علل روانشناختي، علل اجتماعي- اقتصادي و موازنه تصميم‌گيري با 2 زير طبقه شامل مزيت‌هاي درك شده و معايب درك شده تك‌فرزندي، به عنوان تجارب افراد ظهور يافتند.نتيجه‌گيري: مشخص شدن تجارب والدين تك‌فرزند مي‌تواند نوعي نيازسنجي در راستاي طراحي مداخلات براي افزايش گرايش زوجين به فرزندآوري باشد.