بررسي آزمايشگاهي اثر زاويه گروه پايه‌هاي استوانه‌اي پل نسبت به جهت جريان روي حداكثر عمق آبشستگي گروه پايه‌ها

عبور جاده و يا خط راه‌آهن از روي رودخانه‌ها محدود به بازه‌هاي خاصي از رودخانه‌هاست كه توسط مسير كلي راه مشخص مي‌گردد، علاوه بر آن مسير كلي راه راستاي قرارگيري پل روي رودخانه را نيز تعيين مي‌نمايد، انتخاب راستاي پل نسبت به مسير جريان در رودخانه بسيار مهم است. گاهي به‌دليل شرايط جغرافيايي منطقه و مسير كلي راه، امكان عبور پل به‌صورت مستقيم و عمود بر مسير جريان در رودخانه ميسر نمي‌باشد، در اين صورت عرشه پل، به‌صورت مورب عرض رودخانه را طي مي‌كند و راستاي گروه پايه‌هاي پل كه عمود بر راستاي عرشه هستند با جهت جريان زاويه‌دار مي‌شوند. در اين حالت فاصله بين پايه‌ها، زاويه برخورد جريان به گروه پايه‌ها و همچنين ميزان مستغرق بودن پايه‌ها، از مهم‌ترين عواملي هستند كه عمق آبشستگي را تحت تأثير قرار مي‌دهند. از اين رو در مطالعه كنوني با شبيه‌سازي فيزيكي آبشستگي، به بررسي اثر زاويه گروه پايه‌هاي استوانه‌اي پل نسبت به جهت جريان بر حداكثر عمق آبشستگي گروه پايه‌ها در زاويه‌هاي صفر، 18π/، 9π/، 6π/ راديان در شرايط آب زلال با اعداد فرود 0.13، 0.15 و 0.17 پرداخته شده است. نتايج حاكي از آن بود كه با افزايش زاويه گروه پايه‌هاي پل نسبت به جهت جريان از صفر تا 6π/ راديان حداكثر عمق آبشستگي افزايش مي‌يابد، به‌طوري كه بيشينه درصد افزايش عمق آبشستگي برابر است با 36 درصد كه با تغيير زاويه از صفر به 6π/ راديان در عدد فرود 0.13 مشاهده گرديد.