نگاهي به شاخص‌هاي مناسب براي ساخت بازي رايانه‌ اي سبك نقش‌ آفريني جهانِ باز بر اساس قصه‌ فيروزشاه (داراب‌نامه) بيغمي

ساخت بازيهاي رايانه‏اي در سبكهاي مختلف با استفاده از متون ادبي، يكي از روشهاي رايج در صنعت- رسانه‏ بازي‏سازي در جهان است. نمونه‏هاي موفق پرشماري در اين حوزه هست كه با توجه به پيشرفتهاي فناورانه‏ در دسترس در ايران و لزوم توليد محتواي فرهنگي با رويكرد ملي، پرداختن به مقوله‏ ساخت بازيهاي رايانه‏اي اقتباسي از ادبيات و فرهنگ ايراني را بيش از پيش ضروري مي‏سازد. بر اين اساس، هدف پژوهش اين است كه با نگاهي ميان‏رشته‏اي و كاربردگرايانه، ضمن ارائه‏ شاخصهاي مناسب ساخت بازي رايانه‏اي اقتباسي از متني روايي با تحليل ظرفيتهاي مناسب يكي از آثار ادبيات عامه كلاسيك فارسي (داراب‏نامه بيغمي) به روش توصيفي- تحليلي به اين مسأله پرداخته شود كه اين متن و آثار مشابه، چگونه مي‏توانند براي توليد بازي‌ ‌رايانه‌اي در سبك نقش‎آفريني مورد استفاده قرار گيرند؛ با اين وصف، به‌نظر مي‎رسد وجود روايتي پر كنش با درونمايه‏هاي حماسي و غنايي در كنار تنوع فضا و مكانهاي متفاوت براي ساخت مراحل مختلف بازي جهانِ باز و تكيه بر قهرماناني مبارز و چالش‏جو، كه در فضايي تعاملي، ظرفيت توليد هيجان و ايجاد همذات پنداري قابل قبولي دارد به همراه تعدد شخصيت‌ها و تراكم كنشهاي پرفراز و نشيب آنها براي خلق انواع كشمكش‏هاي جسمي در كنار ظرفيت طراحي چالشهاي ذهني در قالب چارچوب جستجو و انواع مأموريتهاي اصلي و فرعي، بستر آماده‌اي است كه آثار اين نوع از ادبيات را براي توليد بازيهاي رايانه‏اي با رويكرد اثرگذاري فرهنگ بومي مناسب كرده است.