بررسي مقايسه‌اي مديريت و رهبري در قيام شريك بن شيخ مهري و يحيي بن عبدالله حسني و مؤلفه‌هاي مؤثر بر آن

با انتقال خلافت از امويان به عباسيان، ديري نپاييد كه علويان، كه در آرزوهايشان ناكام مانده بودند و فشارهاي سياسي و ظلم و ستم حاكمان جديد، آنان را از دست‌يابي به عدالت نااميد كرده بود، براي احياي حقوق از دست رفته‌شان دست به قيام زدند. اگرچه آنها در همه قيام‌ها اهداف و انگيزه‌هاي واحدي را دنبال مي‌كردند، اما در شيوه‌هاي مديريت و رهبري قيام با يكديگر متفاوت بودند. اين پژوهش در صدد است با استفاده از منابع كتاب‌خانه‌اي و به صورت توصيفي و تحليلي مديريت و رهبري دو جنبش شيعي، يعني شريك بن شيخ المهري و يحيي بن عبدالله حسني، را بررسي مقايسه‌اي كند و به اين پرسش اساسي پاسخ دهد كه اين جنبش‌ها از لحاظ نوع مديريت و رهبري در قيام چه تفاوت‌هايي با هم دارند و كدام يك از مؤلفه‌ها در شدت يا ضعف مديريتي رهبران قيام اثرگذار بوده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه خصوصيات شخصيتي و راهبردها و رويكردهاي منحصر به فرد شريك بن شيخ از عوامل تقويت قيام او بود، در حالي كه ويژگي‌ها و رويكردهاي نسبتاً ضعيف و نامناسب يحيي، قدرت رهبري‌اش را در قيام تضعيف كرده بود