تحليل موانع اقتصادي توسعه كارآفريني گردشگري در مناطق روستايي با رويكرد ساختاري و نهادي (مطالعه موردي: دهستان زوارم، شهرستان شيروان)

مقدمه: امروزه دنياي اقتصاد، از اقتصاد مديريت محور با مقياس بزرگ به اقتصاد كارآفرين محور با مقياس كوچك روي آورده است و كارآفريني به خصوص در كسب و كارهاي كوچك و متوسط به‌عنوان راهكاري براي سازاگاري با محيط متغير پيرامون و نيروي محركه اقتصاد شناخته شده است. به‌همين منظور اين پژوهش با هدف تحليل موانع اقتصادي توسعه كارآفريني گردشگري نواحي روستايي انجام ‌شده كه از لحاظ ماهيت و روش توصيفي ـ تحليلي و با توجه به اهداف كاربردي مي‌باشد. جامعه آماري در اين پژوهش شامل افراد ساكن در روستاهاي دهستان زوارم مي‌باشد. در جمع‌آوري اطلاعات و داده‌ها از مطالعات كتابخانه‌اي و ميداني (مشاهده و تكميل پرسشنامه) استفاده ‌شده است، پس از جمع‌آوري اطلاعات از راه پرسشنامه، داده‌ها با استفاده از همبستگي پيرسون و تحليل مسير مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه بين موانع اقتصادي با تغيير نهادي ساختاري با 0.235 درصد رابطه مستقيم وجود دارد، تا سطح 95 درصد معنادار مي‌باشد، و موانع اقتصادي تأثيرگذار به حساب مي‌آيند، اين درحالي است كه موانع اقتصادي (نارسايي تسهيلات اقتصادي، نارسايي نظام‌هاي حمايتي، شكاف عرضه و تقاضا، نارسايي هماهنگي و مشاركت اقتصادي، سياست‌گذاري و قوانين) مهم‌ و تأثيرگذار به حساب مي‌آيند، به‌گونه‌اي كه شاخص نارسايي هماهنگي و مشاركت اقتصادي(0.388)، نارسايي نظام‌هاي حمايتي(0.281)، سياست‌گذاري و قوانين(0.132) سه شاخصي هستند كه از لحاظ تأثيرگذاري الويت‌هاي اول تا سوم را به خود اختصاص داده‌اند.با توجه به نتايج كسب شده، موانع اقتصادي به لحاظ اثرگذاري، تأثيرگذار و نامطلوب شناخته شده‌اند و بايد در راستاي توسعه كارآفريني در نواحي روستايي تغييرات عمده‌اي در ساختار و نهاد حوزه‌هاي مختلف اقتصادي، صورت گيرد.