نقش ميانجي نشخوار خشم در روابط سرشت‌هاي عاطفي با نشانه‌هاي اختلال سلوك در نوجوانان

مقدمه: صفات سرشتي يكي از عوامل خطر مهم براي اختلال سلوك در نظر گرفته مي‌شود و مكانيسم‌هاي اين ارتباط نيز چندان روشن نيست. هدف مطالعه حاضر تعيين نقش ميانجي نشخوار خشم در روابط سرشت‌هاي عاطفي با نشانه‌هاي اختلال سلوك در نوجوانان بود. روش‌ كار: روش اين مطالعه، توصيفي - همبستگي است. جامعۀ آماري اين پژوهش شامل تمامي دانش‌آموزان دوره‌هاي اول و دوم متوسطۀ شهر اروميه در سال تحصيلي 1400-1399 بود. تعداد 220 نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي چندمرحله‌اي انتخاب و به پرسشنامۀ توانايي‌ها و مشكلات(SDQ)، مقياس مركب سرشت‌هاي عاطفي هيجاني(AFECT) و مقياس نشخوار خشم (ARS) پاسخ دادند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از مدل‌يابي معادله ساختاري با نرم‌افزار SmartPLS 3 استفاده شد. يافته‌ها: نتايج مدل‌يابي معادلات ساختاري نشان داد كه كه سرشت‌هاي دروني‌سازي شده و باثبات اثر مستقيم منفي ولي سرشت‌هاي بروني‌سازي شده و بي‌ثبات اثر مستقيم مثبتي بر نشانه‌هاي اختلال سلوك دارند. سرشت‌هاي بروني‌سازي شده و باثبات با اثر منفي بر نشخوار خشم و سرشت‌هاي دروني‌سازي شده و بي‌ثبات نيز با اثر مثبت بر نشخوار خشم تأثير غيرمستقيمي بر نشانه‌هاي اختلال سلوك دارند (0/05 p). نتيجه‌گيري: اين نتايج بيان مي‌كنند كه سرشت‌هاي بروني‌سازي شده و بي‌ثبات به عنوان عامل خطر و سرشت‌هاي دروني‌سازي شده و با‌ثبات به عنوان يك عامل حفاظتي در برابر نشانه‌هاي اختلال سلوك عمل مي‌كنند. نشخوار خشم نيز ميانجي اثر سرشت‌هاي عاطفي بر نشانه‌هاي اختلال سلوك مي‌باشد.