مقايسه تأثير روان‌درماني يكپارچه و درمان شناختي رفتاري بر پريشاني جنسي و روان‌شناختي زنان مبتلا به اختلال ميل/ برانگيختگي جنسي

مقدمه: اختلال ميل/ برانگيختگي جنسي زنان، موجب بروز آسيب‌هاي هيجاني و روان‌شناختي و كاهش كيفيت و رضايت زناشويي و افزايش فرسودگي زناشويي مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف مقايسه تأثير روان‌درماني يكپارچه و درمان شناختي رفتاري بر پريشاني جنسي و روان شناختي زنان مبتلا به اختلال ميل- برانگيختگي جنسي انجام شد. روش كار: روش پژوهش نيمه تجربي  با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماري شامل زنان مبتلا به اختلال ميل برانگيختگي جنسي مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره شهر اصفهان در سال 1400-1399 بودند كه از ميان آن‌ها تعداد 45 نفر با ميانگين سني 33.55 به شيوه نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفي در سه گروه گمارش شدند (هر گروه 15 نفر). هر سه گروه با مقياس‌هاي پريشاني جنسي و مقياس افسردگي، اضطراب و استرس (DASS-21) مورد ارزيابي قرار گرفتند. گروه‌هاي آزمايشي پژوهش تحت مداخله هفتگي قرار گرفتند و گروه گواه مداخله‌اي دريافت نكرد. پس از اتمام جلسات مداخله، اعضاي هر سه گروه مجدد با ابزار پژوهش مورد ارزيابي قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس چندمتغيره نشان داد كه  هر دو مداخله بر پريشاني جنسي تأثيرگذار بود (F= 115.59 ; p 0.05) ولي روان‌درماني يكپارچه اثربخش تر بود. همچنين نتايج تحليل كواريانس نشان داد كه در متغير پريشاني روانشناختي نيز هر دو درمان اثربخش بودند(اضطراب(F= 38.44; p 0.05)، افسردگي (F= 28.40; p 0.05)و استرس(F= 36.15 ; p 0.05) ، ولي درمان شناختي رفتاري اثربخشي بيشتري داشت. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه روان‌درماني يكپارچه و درمان شناختي رفتاري در تعديل پريشاني جنسي و روان‌شناختي افراد مبتلا به اختلال ميل/ برانگيختگي جنسي از اثربخشي لازم برخوردار هستند و پروتكل روان‌درماني يكپارچه مي‌تواند به‌عنوان يك گزينه درماني مناسب در كنار ساير الگوهاي روان‌درماني اين اختلال مورداستفاده قرار گيرد.