مدل كيفي توسعه گردشگري ورزش‌هاي ماجراجويانه در استان خوزستان

پژوهش حاضر با هدف دستيابي به الگويي نظري در زمينه توسعه گردشگري ماجراجويانه در استان خوزستان اجرا شد. اين تحقيق از لحاظ هدف از نوع پژوهش هاي كاربردي و با توجه به ماهيت، تحقيقي كيفي بود كه براي جمع‌آوري اطلاعات از مرور ادبيات تحقيق و مصاحبه استفاده شد. جامعه آماري تحقيق شامل اساتيد رشته مديريت ورزشي و اعضاي هيئت علمي، مديران سازمان‌هاي ورزشي مرتبط و صاحبنظران حوزه صنعت گردشگري ورزشي بودند كه نمونه‌گيري از جامعه به روش هدفمند ارجاعي زنجيره‌اي يا گلوله برفي انجام شد و در نهايت تا دستيابي به اشباع نظري، تعداد 16 مصاحبه مستقيم انجام شد. سپس داده‌هاي حاصل از مصاحبه به روش تئوري‌سازي داده بنياد (روش سيستماتيك اسـتراوس و كـوربين و مدل پارادايمي) كدگذاري و تجزيه و تحليل شدند. نتايج حاصله از تحليل داده‌هاي به دست آمده از مصاحبه‌ها طي فرايند كدگذاري باز، محوري و انتخابي و شناخت مولفه‌هاي مؤثر بيانگر اين نكته است كه توسعه گردشگري ماجراجويانه استان خوزستان مستلزم توجه به عوامل مختلف در سه سطح زمينه‌اي(مكانيزم‌هاي محيطي)، سازماني(مكانيزم‌هاي مديريتي) و مكانيزم‌هاي رفتاري مي باشد.