كاوش عوامل زمينه‌اي و مداخله‌گر توسعه كارآفريني نظام آموزشي علوم ورزشي كشور

هدف پژوهش حاضر، كاوش عوامل زمينه‌اي و مداخله‌گر توسعه كارآفريني نظام آموزشي تربيت بدني و علوم ورزشي كشور بود. روش پژوهش كيفي و از نوع گرندد تئوري بود. گردآوري داده‌ها، از طريق مصاحبه عميق و نيمه‌ساختارمند انجام پذيرفت. جامعه آماري پژوهش را كليه صاحب‌نظران سه حوزه علمي، اجرايي و ورزشي كه شامل، كارشناسان و صاحب‌نظران حوزه كارآفريني(شامل كارآفرينان برتر ورزشي،اساتيد اين حوزه)،اعضاي هيأت علمي نخبه و صاحب‌نظر دانشكده‌هاي تربيت‌بدني و علوم ورزشي و روسا و مديران سازمان هاي ورزشي(وزارت ورزش و جوانان،فدراسيون ها و كميته ملي المپيك)تشكيل مي‌دادند.نمونه‌ها از روش نمونه‌گيري هدفمند و به صورت گلوله‌برفي انتخاب شدند و مصاحبه با صاحب‌نظران تا رسيدن به اشباع نظري ادامه يافت (نوزده مصاحبه). يافته‌هاي مربوط به عوامل زمينه‌اي بيانگر چهار مقولۀ فرعي؛ زيرساخت ها،سازمان هاي مرتبط،فرهنگ كارآفريني و سياست گذاري و برنامه ريزي آموزش عالي براي اشتعالزايي بود كه در دو مفهوم كلي عوامل سازماني و ساختاري و فرهنگ و تفكر كارآفريني دسته‌بندي شدند. همچنين يافته‌هاي عوامل مداخله‌گر نيز در دو مفهوم كلي عوامل كلان قانوني،سياسي و اقتصادي و تمركز بر توسعه راهبردهاي كارآفريني و مهارت آموزي دانشجويان كه شامل پنج مقولۀ فرعي؛ توليد قانون،تسهيلات حمايتي،عوامل سياسي و اقتصادي، بسط و توسعه دانش كارآفريني و مهندسي ساختار بود طبقه‌بندي شدند. بطور كلي شناخت اين عوامل مي‌تواند دانشگاه ها، اساتيد و نظام آموزشي علوم ورزشي را در جهت توسعه كارآفريني ورزشي از طريق به روز شدن سيستم آموزشي و سرفصل دروس در دانشگاهها و به كارگيري روش هاي نوين در تدريس و توجه و نظارت كافي به واحد كارورزي و كارآفريني ياري رساند و كاهش نرخ بيكاري فارغ التحصيلان رشته علوم ورزشي را در پي داشته باشد.