اثر بخشي يك دوره تمرين هوازي بر شاخص هاي زيست حركتي منتخب، پرخاشگري، اضطراب و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دختر مقطع متوسطه در ايام كرونا

زمينه و هدف: فعاليت بدني به عنوان يك ابزار آموزشي - تربيتي، اهداف رواني - اجتماعي گسترده اي را به دنبال دارد. هدف پژوهش حاضر، بررسي اثر يك دوره تمرين هوازي بر شاخص هاي زيست حركتي منتخب، پرخاشگري، اضطراب و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دختر مقطع متوسطه در ايام كرونا بود. روش ها: در اين مطالعه نيمه تجربي با طرح پيش آزمون- پس آزمون، 40 دانش آموز دختر داراي اضافه وزن مقطع متوسطه دوم شهر زابل به صورت چند مرحله اي انتخـاب و به دو گـروه كنتـرل و تجربـي تقسيم شدند. برنامه تمرين به مدت 12 هفته با شدت 65-80 % ضربان قلب بيشينه دنبال شد. برخي فاكتورهاي آمادگي جسماني، عملكرد تحصيلي، پرخاشگري و اضطراب در ابتدا و انتهاي مطالعه اندازه گيري گرديد. داده هاي پژوهش با استفاده از آزمون هاي تي زوجي و كو واريانس تحليل شد. نتايج: پس از 12 هفته تمرين، نمرات عملكرد تحصيلي، توان هوازي، توان بي هوازي و تعداد تكرار استقامت عضلاني افزايش معنادار و نمره شاخص هاي پرخاشگري ، اضطراب و زمان دوي سرعت كاهش معنادار يافت (p 0/05). ميانگين تغييرات اين شاخص ها با گروه كنترل تفاوت معناداري داشت. (p 0/05). نتيجه گيري: تمرينات هوازي ميتواند باعث بهبود سلامت جسماني، روانشناختي و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان در ايام كرونا و قرنطينه گردد.