اثربخشي درمان شناختي – رفتاري بر ميزان نيازهاي خودتعيين گري(خودمختاري ادراك شده، شايستگي ادراك شده، ارتباط ادراك شده) در پرستاران

مقدمه : مطالعات نشان داده اند كه سطح نيازهاي اساسي رواني(خودمختاري، شايستگي و ارتباط) در پرستاران به تناسب موقعيت شغلي كه دارند پايين است و اين موضوع نيازمند بررسي هايي بيشتري مي باشد. همچنين مطالعات نشان داده است كه مي توان با روش هاي درماني، آموزشي و مشاوره اي سطح نيازهاي خودتعيين گري ارتباط، شايستگي و خودمختاري را در پرستاران، ارتقا داد. بنابراين هدف مطالعه حاضار بررسي اثربخشي درمان شناختي –  رفتاري بر ميزان نيازهاي خودتعيين گري(خودمختاري ادراك شده، شايستگي ادراك شده، ارتباط ادراك شده) در پرستاران بود. روش كار: در اين مطالعه نيمه آزمايشي ، 40 پرستار شاغل در بيمارستان ميلاد تهران در سال 1400 به شيوه غير احتمالي داوطلبانه انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 20 نفره تقسيم شدند. گروه آزمايش دوره درمان شناختي – رفتاري  را در يازده جلسه  1.5 ساعتي طي كردند و گروه كنترل هيچ گونه درماني دريافت نكرد . براي جمع آوري داده ها از مقياس نيازهاي خودتعيين گري سوريبو و همكاران(2009) در مراحل پيش آزمون و پس آزمون براي دو گروه آزمايشي و گواه استفاده شد. داده هاي پژوهش با روش تحليل كواريانس چندمتغيري تجزيه و تحليل شدند. تحليل داده ها به كمك نرم افزار(اس پي اس اس 21) انجام گرفت. يافته ها : يافته هاي آماري نشان داد كه  اثر گروه(سطح متغير مستقل) بر نيازهاي خودتعيين گري(خودمختاري ادراك شده، شايستگي ادراك شده، ارتباط ادارك شده) از نظر آماري معني دار است(0.05=P). يافته ها همچنين نشان داد كه درمان شناختي رفتاري در مقايسه با گروه كنترل بر سطح نيازهاي خودتعيين گري پرستاران تاثير مثبت و معني داري داشته است. نتيجه گيري : يافته ها حاكي از آن بود كه درمان شناختي رفتاري در افزايش سطح نيازهاي خودتعيين گري پرستارن، اثربخش است. بنابراين چنانچه بتوان پرستاراني كه سطح خودتعيين گري ،ارتباط،خودمختاري و شايستگي پاييني برخودار هستند را شناسايي كرد و مي توان به آن ها در افزايش سطح خودتعيين گري مطلوب با استفاده از روش درمان شناختي رفتاري كمك كرد.