مواجهه ي اخلاقا درست در مساله ي رنج تئوديسه پردازي: بايدها و نبايدها

غايت اين مقاله طرح منظر اخلاقيِ ناظر بر مساله ي رنج است. پرسش اصلي مقاله آن است كه مواجهه اي اخلاقا درست با مساله ي رنج كدام است و چه لوازمي دارد. فلاسفه و الهيدانان گاه با تكيه بر مساعي صرفا عقلي و گاه با مورد توجه قرار دادن گزاره ها و گزارش هاي متن مقدس و تلفيق عقل و نقل درصدد توجيه يا بيان چرايي وجود رنج در عالم برآمده اند. همچنان كه انتظار مي رود، اين دست مساعي كه در قالب تئوديسه و دفاعيه مطرح شده اند بر موضوع رنج متمركز هستند. مقاله ي پيش رو برآن است كه در مساله ي رنج مي بايست بين دو موضوع رنج و فرد رنجديده تمايز قائل شد و در راستاي همين تمايز است كه مساله ي مواجهه ي اخلاقا درست با رنج شكل مي گيرد.آيا مشغله هاي عقلي اي چون تئوديسه و دفاعيه رفتار اخلاقا درست را نيز در قبال مساله ي رنج كفايت مي كنند؟ در راستاي پاسخ به پرسش اخير، دو عنوان كلي مباني نظري و تدبير وضعيت رنج آميز طرح خواهد شد كه به ترتيب ناظر بر تحليل و تعريف مفاهيمي چون رنج، تئوديسه و دفاعيه، منظرهاي معرفتي و مانند آن؛ و ماهيت و چيستي مواجهه ي اخلاقا درست در مساله ي رنج مي باشند. درواقع، مباحثي كه در بخش مباني نظري بدان ها پرداخته خواهد شد، به شيوه اي تحليلي جايگاه اخلاق در مساله ي رنج را روشن نموده و ما را به اين نتيجه رهنمون مي شود كه تئوديسه پردازي بنا بر سرشت خود، مقتضيء رفتار اخلاقا درست در قبال مساله ي رنج نبوده و دغدغه ي آن را ندارد.