مطالعه توصيفي - مقايسه ‏اي به‏ كارگيري رويكرد پايداري در آموزش مهندسي عمران

آموزش ابزارهاي بررسي پايداري براي مهندسان عمران بايد با هدف اتخاذ پايدارترين تصميمات مهندسي در پروژه‏ها صورت ‏گيرد. هدف اصلي اين پژوهش مقايسه به‏كارگيري رويكرد پايداري در آموزش مهندسي عمران در ايران با برخي كشورهاي توسعه‏يافته است. در اين پژوهش از روش توصيفي_ مقايسه‏اي جهت سنجش عوامل مورد بررسي استفاده شده است. در همين راستا، ضمن بررسي ديدگاه‏هاي سازمان‏هاي حرفه‏اي داخلي و خارجي، به اهميت آموزش پايداري پرداخته شده و با شرح مباحث آموزشي پايداري در برخي دانشگاه‏هاي مطرح جهان و مقايسه آن‏ها با برنامه مصوب آموزشي مهندسي عمران در كشور، راهكارهايي را براي آموزش پايداري در مهندسي عمران ارائه مي‏دهد. با توجه‏ به مطالعات انجام‏شده، مشخص گرديد در برخي جنبه‏ها مي‏توان در برنامه‏هاي آموزشي مراكز آموزش عالي كشور، در جهت آموزش مفاهيم پايداري تجديد نظر گردد. با اصلاح و به‏روزرساني شيوه‏هاي تدريس و ارتباط دانشجويان با صنعت و شركت‏هاي دانش‏بنيان، مفاهيم پايداري به ‏صورت عملياتي آموزش داده شود، به ‏گونه‏اي كه دانشجويان بتوانند پس از گذراندن دروس مربوط، آمادگي لازم جهت اعمال اين مفاهيم در طراحي‏، ساخت و بهره‏برداري از زيرساخت‏هاي عمراني را كسب كنند. استفاده از رويكردهاي تعاملي _ تشويقي و فعاليت‏هاي گروهي ميان دانشجويان و مهندسان عمران مي‏تواند به ارتقاي كيفيت آموزش پايداري كمك كند.